“ร้านเป็นไงบ้างปราง เหนื่อยไหมลูก”
“เหนื่อยนิดหน่อยค่ะคุณย่า แต่ก็สนุกดีค่ะ”
“ดีแล้ว ทำงานแล้วสนุก แสดงว่าเรามีความสุขกับมัน”
“มีใครไปก่อกวนที่ร้านไหมลูก”
คำถามของคุณย่าเดือนเต็มทำให้คนที่มีชนักติดหลังเหลือบตามองกระจกหลัง ตาคมสบตากับตาคู่งามผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง เพราะคนที่ไม่อยากมีเรื่องรีบเบือนหน้าหนีก่อน
“ไม่มีค่ะ” มะปรางไม่อยากให้ผู้สูงวัยเป็นห่วง เธอจึงไม่ได้บอกท่านว่า ก็คนขับรถคนนี้นี่แหละเป็นคนไปก่อกวนเธอเมื่อวาน
“แบบนั้นย่าก็สบายใจ ว่าแต่รถของปรางจะซ่อมเสร็จเมื่อไรลูก”
มะปรางไม่อาจตอบคำถามของคุณย่าได้ เพราะคนที่เอารถเธอไปส่งซ่อมคือธิติ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเอารถเธอไปส่งซ่อมที่อู่ไหน
“เอ่อ...ปรางไม่ทราบค่ะ”
“รถเก่าขนาดนั้น ซ่อมเสร็จแล้วก็เอามาปลูกสะระแหน่เถอะ”
“ตาติ !” คุณย่าเดือนเต็มเรียกหลานเสียงดุ
พอถูกคุณย่าเอ็ด ธิติก็นั่งเงียบ
“ช่วงนี้ปรางไม่ได้ใช้รถค่ะ เวลาไปซื้
