“ให้มันจบแค่นี้เถอะค่ะคุณติ พอได้แล้ว ปรางเหนื่อย” มะปรางบอกเขาเสียงสั่นเครือ เพราะทุกอย่างยังค้างคา และเพราะเขาเอาแต่ก่อเรื่องให้เธอลำบากใจ เธอจึงอยากตัดขาดให้จบสิ้น เขาจะได้เลิกตามรังควานเธอเสียที
“พี่ไม่จบ”
“แล้วคุณติจะยื้อปรางไว้ทำไม เราไม่ได้รักกัน เราไม่ได้เต็มใจแต่งงานกันตั้งแต่ทีแรกแล้ว”
“แต่เราก็แต่งงานกันแล้ว และพี่ไม่มีวันยอมหย่า”
มะปรางกำมือแน่น เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นเต็มหัวใจ เขาจะรั้งเธอไว้ทำไม เขาจะให้ความสัมพันธ์ที่มีเงื่อนไขนี้ค้างคาอยู่เพื่ออะไร
“คุณติต้องการอะไรจากปราง”
ธิติไม่ตอบ เขารั้งเอวคอดดึงเธอมากอด มะปรางขืนตัว และดันแผ่นอกกว้างไว้ด้วยสองมือ พอเขาก้มลงมาจนปลายจมูกเกือบจะถูกแก้มเธอ หญิงสาวก็เบี่ยงหน้าหลบ คนเอาแต่ใจหัวเราะกับท่าทางตื่นกลัวเขาของเธอ
“ติ ! ปล่อยปราง” เสียงดุของคุณย่าเดือนเต็มทำให้ธิติถอนหายใจ เขาจำใจปล่อยร่างนุ่มนิ่มออกจากวงแข
