“รถของปราง” หัวคิ้วเรียวย่นจนแทบจะชนกัน มะปรางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ “แล้วคนที่เอารถมาส่งเขาไปไหนแล้วคะ ปรางว่าเขาต้องมาส่งผิดที่แน่ ๆ”
“ไม่ผิดหรอกค่ะ พี่ถามเขาให้แล้ว เขาบอกว่าคุณธิติเป็นคนสั่งให้มาส่งที่นี่”
พอได้ยินว่าใครเป็นคนสั่งให้เอารถมาส่งให้เธอ มะปรางก็ถอนหายใจ
“ขอบคุณนะคะพี่สร้อย พี่สร้อยไปทำงานต่อเถอะค่ะ”
เมื่อสร้อยเดินกลับไปที่ร้านแล้ว มะปรางจึงกลับขึ้นไปบนบ้าน หญิงสาวเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น แล้วโทรหาคนที่สั่งให้พนักงานเอารถมาส่งเธอถึงสองคัน คันของคุณพ่อนั้นเธอต้องรับไว้อยู่แล้ว และจะจ่ายเงินค่าซ่อมคืนให้เขาด้วย ส่วนอีกคัน เธอไม่ขอรับไว้ เพราะเธอกับเขากำลังจะหย่ากัน เธอไม่อยากมีพันธะผูกพันอะไรกับเขาอีก
หลังจากโทรออก มะปรางรอสายอยู่ครู่หนึ่ง คนที่เธอโทรหาก็รับสาย มะปรางยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน
“รถคันนั้นคุณย่าซื้อให้ ค่าซ่อมรถคุณย่าก
