“พี่ตั้งใจมาหาน้องปรางนี่แหละครับ เผื่อน้องปรางมีอะไรให้พี่ช่วยเหลือ พี่ยินดีช่วยสุดกำลังเลยครับ”
“ขอบคุณนะคะพี่เอื้อ”
“ยินดีมาก ๆ เลยครับ หากมีปัญหาอะไร น้องปรางไม่ต้องเกรงใจพี่ชายคนนี้นะครับ พี่ยินดีช่วยเหลือทุกอย่าง ขอแค่น้องปรางบอกมา”
มะปรางยิ้มรับด้วยความตื้นตันใจ “งั้นต่อไป ปรางจะรบกวนพี่เอื้อแบบไม่เกรงใจแล้วนะคะ คุณพี่ชายของปราง”
โอบเอื้อพยักหน้ายิ้ม ๆ “ได้เลยครับน้องสาว”
หลังจากอยู่พูดคุยกับมะปรางนานพอสมควร โอบเอื้อก็ขอตัวกลับ มะปรางได้รับคำแนะนำและได้ความรู้จากเขาหลายอย่าง เธอมั่นใจว่าจะทำร้านออกมาได้ดีอย่างแน่นอน
พอได้ขลุกอยู่กับร้าน ได้ตกแต่งตามใจตัวเองมะปรางก็ลืมเวลาไปเลย เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกทีตะวันก็ใกล้ตกดินเต็มที แถมยังมีเสียงฟ้าร้องมาแต่ไกล ส่งสัญญาณเตือนว่าฝนจะตกอีกด้วย มะปรางจึงวางมือจากงาน ถอดผ้ากันเปื้อนออก
“พี่สร้อยคะ ฝากทำตรงนี้ต่อด้วยนะคะ ปรางจะกลับแล้ว”
“ได
