ร่างสูงวิ่งเร็วฝ่าสายฝนไปในทางที่คิดว่าเธออาจจะเดินไป เขาตะโกนเรียกเธอไปตลอด หวังว่าจะได้เสียงขานรับกลับมาบ้าง ระยะทางสองร้อยเมตรที่เคยคิดว่าไม่ไกล วันนี้มันไกลจนเขาหงุดหงิด ยิ่งเร่ง ยิ่งร้อนใจ ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันช้า
มะปรางชะงักเท้าที่กำลังย่ำเดินไปบนพื้นเปียกแฉะ เธอได้ยินคล้ายมีเสียงเรียกมาจากข้างหลัง แต่พอเหลียวกลับไปมองก็พบเพียงสายฝนพร่ามัวในความมืด เธอจึงหันกลับไปมุ่งหน้าเดินกลับบ้านเหมือนเดิม
“ปราง !”
เสียงเข้มหนักแน่นดังขึ้นอีกครั้ง ดังใกล้กว่าเมื่อครู่ มะปรางจึงหยุดแล้วหันกลับไปมองใหม่
เมื่อเขาเข้ามาใกล้ เมื่อเห็นราง ๆ ว่าเป็นใคร หัวใจก็พลันอุ่นวาบท่ามกลางความเหน็บหนาวของสายฝน
“คุณติ !”
มะปรางยิ้มกว้างอย่างดีใจ เพราะเธอยังอกสั่นขวัญหายจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ทุกก้าวที่เดินมาจากตรงนั้น หัวใจเธอยังเต้นแรงอยู่ตลอดเวลา
เมื่อมองเห็นเธอชัดเจน เมื่อเธออยู่ใกล้แค่เอื้อมมือคว้า ธิติรีบดึ
