“ถ้าไม่รักก็ปล่อยน้องไปเถอะ หย่าให้ปราง ให้น้องไปมีชีวิตของตัวเองดีกว่า”
น้ำเสียงราบเรียบของพ่อติณทำให้ธิติชะงัก เขาหันกลับมาสบสายตาผู้สูงวัยทั้งสาม เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธสิ่งที่บิดาบอก เขามองสบตาพวกท่าน แล้วเดินหนีลงจากบ้านไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ปล่อยให้ผู้สูงวัยพากันถอนหายใจแรง และมองตามเขาอย่างหนักใจ
มะปรางรู้สึกตัวตื่นในช่วงบ่าย หญิงสาวค่อย ๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่งด้วยความเมื่อยขบไปทั้งตัว เธอมองไปรอบห้อง เมื่อไปพบคนใจร้าย เธอจึงถอนหายใจออกมาบางเบา
เธอเจ็บมามากพอแล้ว แวบหนึ่งที่คิดว่าอาจจะอยู่ต่อได้ แต่พอมาเจอความไร้เหตุผลและเอาแต่ใจของเขาในครั้งนี้ สายใยบางเบาเส้นสุดท้ายที่รั้งเธอไว้ก็ขาดผึงทันที พอแล้วกับคนใจร้าย พอแล้วกับสองปีที่ต้องอยู่กับคนปากร้ายไร้หัวใจ ต่อไปนี้เธอจะรักตัวเอง จะดูแลหัวใจตัวเอง เธอจะกลับไปอยู่ที่ที่เป็นของเธอ
มะปรางอาบน้ำแต่งตัว และเก็บสิ่งของที่จำเป็นใส่กระเป๋า ใน
