“แต่เพียว ๆ ผมไม่ไหว กินแบบผสมเป็นเพื่อนผมหน่อยแล้วกันนะครับ”
ธิติถอนหายใจหงุดหงิด แต่ก็ยอมรับแก้วจากมือน้องมาดื่ม เมื่อดื่มหมดแก้วแล้วก็ยื่นแก้วคืนให้น้อง
“เอาอีก !”
คนที่เพิ่งจิบเหล้าไปยังไม่ทันถึงหนึ่งในสามของแก้วรีบวางแก้วของตัวเองลง หมอนัทรับแก้วของพี่ชายมาชงเหล้าเพิ่มให้ สองพี่น้องนั่งดื่มกันโดยไม่พูดไม่จา คนหนึ่งดื่มเหล้าเหมือนน้ำเปล่า อีกคนรับหน้าที่มือชง และดื่มเป็นเพื่อนนิดหน่อย กระทั่งคนที่เริ่มดื่มก่อนฟุบลงกับโต๊ะหลังจากดื่มเหล้าขวดที่สองเกือบหมด หมอนัทถึงได้ถอนหายใจแรง
มือชงวางที่คีบน้ำแข็ง และแก้วเปล่าของพี่ชายลง เขายกแก้วเหล้าที่มีเหล้าเหลืออยู่ครึ่งแก้วขึ้นดื่ม ก่อนจะลุกขึ้น แล้วเดินอ้อมไปช่วยพยุงพี่ชายที่เมาจนหมดสภาพเข้าไปส่งในห้องนอน
พอส่งพี่ชายเข้าห้องนอนแล้ว หมอนัทจึงเดินออกมายังห้องโถง ผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านทั้งสามคนมองมาทางเขาเขม็ง
“เรียกให้มาคุยกับพี่ว่าจะเอายัง
