“หมอนัท !” คะน้าดิ้นขยุกขยิก เธอเอนศีรษะหนี แต่เขาก็ตามติด จมูกโด่งเลยติดอยู่กับแก้มของเธออยู่เหมือนเดิม
“ให้ฉันจูบก่อน แล้วฉันถึงจะปล่อยออกจากห้อง ถ้าไม่ให้จูบก็อยู่ด้วยกันแบบนี้ทั้งวัน อยู่ให้คนเขาสงสัยว่าเธอเข้ามาทำอะไรในห้องฉันตั้งนานสองนาน”
“หมอนัทขี้โกง เอาเปรียบ”
คนถูกเด็กสาวต่อว่าไม่สนใจ เขาบอกเธออย่างเอาแต่ใจว่า “หันหน้ามา ฉันจะจูบ”
คะน้าไม่อยากอยู่ในห้องกับเขานานเกินไป เธอกลัวคนอื่นสงสัยอย่างที่เขาว่า เด็กสาวจึงค่อย ๆ หันหน้ากลับมา กระทั่งปากอิ่มแตะกับปากอุ่นร้อนของเขา เธอได้ยินเสียงหมอนัทครางในลำคอ เขาเบียดกายเข้ามาจนแนบสนิท หลังจากนั้น คะน้าก็ลืมเลือนว่าต้องรีบออกจากห้อง เพราะเธอหูอื้อตาลายไปกับจูบวาบหวามที่เนิ่นนานจนแทบขาดใจ
“คะน้า” หมอนัทขยับปากเรียกแนบกลีบปากนุ่ม เขาดูดริมฝีปากล่างเบา ๆ อยากจะทำมากกว่านี้เหลือเกิน แต่ก็กลัวว่าเธอจะตื่นตระหนก
“มะ...หมอนัท ปล่อยคะน้าได้แ
