ตอนที่ 17

“อุ๊ย !” คะน้าตกใจ เมื่ออยู่ดี ๆ คนที่เธอนึกค่อนขอดอยู่ในใจก็โน้มตัวข้ามหัวไหล่เธอมาจากข้างหลัง เขาอ้าปากงับขนมที่เธอถืออยู่ในมือ พร้อมกับดูดนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของเธอคาไว้ในปาก คะน้าเงยหน้ามองสบตาคม เขายักคิ้ว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มน่าหมั่นไส้ “หมอนัท ! ปล่อยนะ !” คะน้าหมุนเก้าอี้หันหน้าไปหาเขา เด็กสาวใช้มืออีกข้างดันอกกว้างผลักไสเขาออกไป ทว่าคนตัวสูงก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย แถมเขายังจงใจดูดแรงขึ้นและตวัดลิ้นเลียนิ้วของเธอด้วย “หมอนัทโรคจิต” คะน้าทุบอกกว้างเสียงดังปึ้ก ! แต่พอเธอทุบ เขาก็เอาคืนด้วยการกัดนิ้วเรียวเล็กจนเธอเจ็บจี๊ด “โอ๊ย ! เจ็บนะคะ ปล่อยนะ” คะน้าโวยวายและทุบเขาไปอีกหลายที ครู่หนึ่งคนดูดนิ้วนุ่มไว้ในปากจึงยอมปล่อย “เมื่อกี้ทุบไปกี่ที” คนถูกทุบถามเสียงเข้ม เขาถามพลางกักกันเด็กสาวไว้ด้วยการวางสองมือบนเคาน์เตอร์ด้านหลังเธอ เขาใช้สองแขนกางกั้นเธอไว้ตรงกลาง ไม่ให้เธอหนีไปไหนได้ คะน้าเอนตัวหนีจนแผ่นหลังชนขอบเคาน์เตอร์บาร์ ตาคมที่มองเธออย่างหมายมาดทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น “กะ...ก็หมอนัทแกล้งคะน้าก่อน” คะน้าทั้งเอนตัวทั้งหดคอและเบี่ยงหน้าหนี ทว่าคนตัวสูงก็โน้มใบหน้าตามมาจนปลายจมูกแตะแก้มเนียนจนได้ ยังผลให้ขนอ่อนบนกายลุกซู่ สาวน้อยดันอกกว้างไว้ด้วยสองมือ และภายใต้ฝ่ามือข้างขวา เธอรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของเขา “คะน้าอึดอัด หมอนัทถอยไปหน่อยสิคะ” “ไม่เห็นอึดอัดเลย อยู่ใกล้ ๆ กันแบบนี้อบอุ่นดีออก ฉันชอบ” “อ๊ะ !” คะน้าเบิกตากว้าง เมื่อคนชอบความอบอุ่นขยับเข้ามาแทรกตัวยืนอยู่ตรงกลางหว่างขาเรียวของเธอ แถมยังกดจมูกหอมแก้มนวลนุ่มฟอดใหญ่ คนหอมแก้มสาวยิ้มกรุ้มกริ่ม เมื่อคนที่ถูกเขาหอมแก้มตวัดสายตามองเขาอย่างโกรธขึ้ง “หมอนัทบ้ากาม” คะน้ากำมือที่แนบอยู่กับอกกว้างแน่น เธออยากทุบเขาอีกหลาย ๆ ครั้ง “เมื่อกี้เธอทุบฉันตั้งหลายที ฉันจะหอมแก้มเอาคืนให้เท่ากับจำนวนครั้งที่เธอทุบฉัน” คุณหมอนัทขู่แล้วหอมแก้มนุ่มอีกหนึ่งฟอดใหญ่ “พอแล้วนะคะ” พอถูกหอมอีกครั้ง คะน้าก็รีบยกสองมือขึ้นมากุมแก้มเนียนไว้ หมอนัทอมยิ้ม ตาคมมองเด็กสาวไร้เดียงสาอย่างล้อเลียน “แน่ใจแล้วใช่ไหมว่า จะไม่ให้ฉันหอมแก้มเอาคืน” คะน้าทำปากยื่นใส่เขา เด็กสาวพยักหน้าจริงจัง เธอไม่มีทางให้เขาหอมแก้มอีกแน่ ๆ แค่นี้ก็เสียเปรียบไปหลายกระบุงโกยแล้ว “ฉันไม่หอมแก้มเธอแล้วก็ได้” คุณหมอนัทผู้แสนใจดีว่าพลางวางสองมือทับหลังมือสองข้างของเด็กสาว เขาใช้กำลังที่มีมากกว่าดันให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน คะน้าสบตาคมด้วยหัวใจเต้นระรัว ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างแค่คืบ กลิ่นกายหอมในแบบผู้ชายของเขาลอยอบอวลอยู่รอบกาย “แต่ฉันจะจูบเธอแทน” “อื๊อ !” คะน้าไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ทันได้ปฏิเสธ ปากของเขาก็แนบลงมาบนปากของเธอแล้ว เด็กสาวทำได้เพียงแค่ส่งเสียงประท้วงในลำคอ ตาคู่สวยเบิกกว้าง ปากอุ่นร้อนที่แนบสนิทกับปากนุ่มของเธอทำให้หัวใจดวงน้อยทำงานหนัก พอเขาสอดลิ้นเข้าสู่โพรงปากนุ่ม คะน้าก็หลับตาปี๋ คะน้าดึงมือออกจากแก้มมาจับข้อมือแกร่งสองข้าง เด็กสาวพยายามดึงมือเขาออก เธอจะได้เบี่ยงหน้าหลบได้ แต่คนที่เพิ่งได้รับรู้รสชาติความหวานในปากนุ่มครั้งแรกกลับไม่ยอม เขาประคองใบหน้าเธอไว้ด้วยสองมือ และละเลียดจูบอย่างเอาแต่ใจ จูบแรกของเด็กสาวช่างน่าตื่นตระหนก เป็นจูบที่ไม่ควรเกิดขึ้นเลย แม้เธอจะไม่ประสา แต่ก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ทว่าคนเป็นผู้ใหญ่รู้ความกลับทำเรื่องที่ไม่ควรทำกับเธอ ที่ผ่านมาเขาคอยเอาเปรียบเธอทุกครั้งที่อยู่กันสองต่อสอง คะน้าจึงพยายามหลีกเลี่ยงการอยู่กับเขา ทว่ายิ่งหลบก็ดูเหมือนว่า เขายิ่งจะรุกหนักขึ้นเรื่อย ๆ คะน้ารู้ถึงสิทธิ์ในร่างกายของตัวเอง เธอรู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับเธอ แต่เด็กสาวไม่ประสาอย่างเธอหรือจะต้านทานคุณหมอที่มีแรงดึงดูดทางเพศสูงอย่างเขาได้ แม้ใจหนึ่งจะต่อต้านและเตือนตัวเองว่าให้หนีเขาไปให้ไกล แต่อีกใจกลับสมยอมอย่างน่าอาย ในครั้งแรกที่จมูกโด่งแตะแก้มนุ่มของเธอ คะน้านึกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ เพราะตอนนั้นเธอกับเขากำลังช่วยกันยกกระถางต้นไม้ในเรือนเพราะชำ แต่แค่นั้นก็ทำให้เธอใจสั่นไปหลายวัน แต่พอถูกเขาหอมครั้งที่สอง สาม สี่... และหลัง ๆ มา เขากลับทำมากกว่าหอมแก้ม บางทีเขาก็โอบกอด คะน้าถึงได้รู้ว่า เขาชอบเอาเปรียบเธอ เขาเป็นคุณหมอบ้ากาม และทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเขาเป็นคุณหมอบ้ากาม แต่คะน้าก็ไม่เคยรังเกียจสัมผัสจากเขาเลย