“อุ๊ย !” คะน้าตกใจ เมื่ออยู่ดี ๆ คนที่เธอนึกค่อนขอดอยู่ในใจก็โน้มตัวข้ามหัวไหล่เธอมาจากข้างหลัง เขาอ้าปากงับขนมที่เธอถืออยู่ในมือ พร้อมกับดูดนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของเธอคาไว้ในปาก คะน้าเงยหน้ามองสบตาคม เขายักคิ้ว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มน่าหมั่นไส้
“หมอนัท ! ปล่อยนะ !” คะน้าหมุนเก้าอี้หันหน้าไปหาเขา เด็กสาวใช้มืออีกข้างดันอกกว้างผลักไสเขาออกไป ทว่าคนตัวสูงก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย แถมเขายังจงใจดูดแรงขึ้นและตวัดลิ้นเลียนิ้วของเธอด้วย
“หมอนัทโรคจิต” คะน้าทุบอกกว้างเสียงดังปึ้ก ! แต่พอเธอทุบ เขาก็เอาคืนด้วยการกัดนิ้วเรียวเล็กจนเธอเจ็บจี๊ด
“โอ๊ย ! เจ็บนะคะ ปล่อยนะ” คะน้าโวยวายและทุบเขาไปอีกหลายที ครู่หนึ่งคนดูดนิ้วนุ่มไว้ในปากจึงยอมปล่อย
“เมื่อกี้ทุบไปกี่ที” คนถูกทุบถามเสียงเข้ม เขาถามพลางกักกันเด็กสาวไว้ด้วยการวางสองมือบนเคาน์เตอร์ด้านหลังเธอ เขาใช้สองแขนกางกั้นเธอไว้ตรงกลาง ไม่ให้เธอหนีไปไหนได้
คะน้าเ
