“เหอะ...มาพูดตอนนี้ คิดว่านีนจะเชื่อพี่รึงาย”
“นีนเมามากแล้ว พี่จะไปส่ง” น้ำเสียงเขาอ่อนลง ถ้าเป็นแต่ก่อนเขาคงตะคอกใส่ฉันไปแล้ว
“ไม่ไป นีนไม่ไปกับพี่เด็ดขาด นีนไม่อยากเห็นหน้าพี่ นีนเจ็บ...ฮือ~” ฉันร้องไห้โฮออกมา อาจเพราะความเมามันทำให้ฉันกลั้นความรู้สึกไม่ได้ มีอะไรในใจก็ระบายออกมาจนหมด แม้เขาจะยืนอยู่ตรงหน้าก็ตาม
เคยอยากจะเข้มแข็งต่อหน้าเขา และทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับเขาอีก แต่เมื่อมายืนอยู่ต่อหน้าจริง ๆ ฉันกลับอ่อนไหวไปหมด... แม้ภาพวันนั้นจะยังวนเวียนให้ใจเจ็บ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าฉันรักเขาแทบเข้าเส้นเลือดไปแล้ว (ทำไมฉันพูดจากวกไปวนมาแบบนี้นะ ฉันน่าจะอาการหนักจริง ๆ)
“อั่ก...พี่ปล่อยฉันนะ” ฉันที่เวียนหัวจะตายอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็โดนพี่ภีมอุ้มร่างแบกไว้ในอ้อมแขน ฉันพยายามขัดขืนแต่แรงแขนแกร่งนั้นก็ไม่มีทีท่ายอมคลายออกแถมรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม
“ไอ้ภีม...น้องนีนไม่อยากให้มึงพากลับ มึงจ
