หลินเฟิงเกิดอาการสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าสีหน้าและวาวตาของคนผู้นั้นกำลังจับจ้องเธอเหมือนพยายามจะสิงเข้ามาในร่างของเธอ
แต่ไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากถามหรือพูดอะไรมากความก็มีชายผู้หนึ่งในอาภรณ์สีครามสะอาดตา เปียกโชกไปด้วยน้ำฝนเขาวิ่งเข้ามาในซุ้มฟืนแห่งนี้
"ขออภัยด้วยหมู่บ้านข้าอยู่อีกไกลนักขอหลบฝนด้วยนะขอรับ"
ชายหนุ่มในชุดสีครามพูดอย่างสุภาพ หากสังเกตดีๆจะพบกระบี่ในมือของเขา เป็นเครื่องยืนยันชัดเจนว่าชายผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป
ด้วยความสูงเกือบสองเมตรใบหน้ามีกรอบชัดเจนได้รูปคิ้วดาบ ตาคมเป็นประกาย ดูสง่างามแม้จะเปียกเยี่ยงลูกนกตกน้ำก็ตาม
"ผู่เยว่.."
เสียงของหลินเฟิงเปล่งออกมาเบาๆเมื่อพินิจเห็นหน้าชายปริศนาผู้นั้นชัดเจน แต่พอเขาได้ยินก็มองมาที่เธอ
"แม่นางข้าชื่อไป๋ฉี ไม่ใช่ผู่เยว่ หากแต่นั่นจะเป็นน้องชายฝาแฝดของข้า"
เมื่อชายผู้นั้นพูดจบจางหมิ่นก็พยายามนึกว่าเขาเป็นใครแต่เธอยังอ่านนิยายเ
