มือหนาหยาบกร้านของเจี้ยนหยียังจับเธอไว้ไม่ปล่อยเขามองเธอด้วยสายตาที่พร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งร่างภายในเสี้ยววินาทีเดียวหากเธอละสายตาจากเขาไป
"ท่านพ่อปล่อยท่านแม่เถอะขอรับ"
เสียงเด็กหนุ่มแตกทุ้มเข้ามาจับแขนเจี้ยนหยีไว้เบาๆอย่างอ้อนวอนให้ปล่อยแม่บุญธรรมของตน สายตาของเจี้ยนหยีไม่ได้ละไปจากหลินเฟิงเลย แต่กลับพูดออกมาโดยที่ไม่ได้หันไปมองคนที่จับแขนตนอยู่แม้แต่น้อย
"หวังจิ้งไสหัวออกไป"
แม้ว่าเจี้ยนหยีจะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มๆและเงียบเชียบแต่ก็บอกได้ชัดเจนว่าเขากำลังโกรธอยู่ มือที่จับอยู่ก็พลันจะบีบแน่นยิ่งขึ้นไปอีก หลินเฟิงที่กำลังจะร้องไห้เมื่อได้ยินว่าชายผู้นี้พูดอะไรกับลูกของเธอ ความโกรธก็เข้ามาแทนที่ความเจ็บราวกับว่าความเจ็บนั้นไม่เคยรู้สึกมาก่อน
"คุณนั่นแหละไสหัวออกไป!"
หลินเฟิงพูดเสียงดังคนในครอบครัวตอนนี้ก็ออกมาข้างนอกแล้วเหลือเพียงหรงเหยาที่ยังอยู่ข้างใน เพราะเข่อซิงน้อยหลับอยู่ อีก
