บทที่ 28
พี่หรั่งหึงเหรอจ๊ะ
เรือนร่างบางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ใต้ถุนบ้านเรือนไทยแห่งนี้ดวงตากลมโตสีรัตติกาลจ้องมองหน้าจอเบื้องหน้าที่กำลังฉายภาพสิ่งบันเทิง ข้างกายของเธอคือผู้ชายรูปร่างกำยำกำลังนั่งทานมื้อเช้าอยู่ ท่อนแขนเรียวบางยกขึ้นทาบคางแหลมของตน เธอพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ความรู้สึกเบื่อกับการใช้ชีวิตนี่มันคืออะไรกัน ทั้งที่พับแพรไม่ต้องทำงานหนักแต่เธอเบื่อจนไม่รู้จะทำอะไรถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงจะออกไปถ่ายงาน พลันแสงสีฟ้าปรากฏบนหน้าจอสมาร์ตโฟนรุ่นล่าสุดการเคลื่อนไหวบนโต๊ะดึงความสนใจจากรังสิมันต์ให้ปรายตามามองทางเธอ นิ้วมือปัดหน้าจอไปอีกทางก่อนที่พับแพรจะเอื้อนเอ่ยวาจากับคนปลายสาย
“ฮัลโหลค่ะ ใครเหรอ”
(“ไทม์ไง ลืมเราไปแล้วเหรอ”)
“อ๋อ ไทม์นี่เอง โทรมามีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
(“ว่าจะชวนไปถ่ายรีวิวร้านอาหารในขอนแก่นว่างไหม มีสปอนด้วยนะเผื่อพับแพรสนใจ”)
“จริงเหรอ สปอนเขาว่ามายังไงบ้างให้ใคร
