บทที่ 29
ผู้สาวอ้าย NC
เวลาพลบค่ำภายในเรือนไทยแห่งนี้กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมาแตะปลายจมูกของแพรไพลิน ดวงตากลมโตสีรัตติกาลคู่นั้นจ้องมองการเคลื่อนไหวของกระถินคนที่ลงมือทำอาหารมื้อเย็นจะเป็นใครไปไม่ได้เลย หลังจากจับปลามาได้เยอะชายรูปร่างกำยำนั่งล้อมวงดื่มเหล้าขาวสี่สิบดีกรี มือแกร่งยกแก้วเหล้ากระดกเข้าปากอย่างไม่เกรงกลัวอะไร ดีกรีของมันไม่สามารถทำให้เขามึนเมาได้เลย กระถินทำหน้าที่เป็นคนทำอาหารในห้องครัวโดยมีผู้ช่วยคือเธอกำลังนั่งหั่นผักอยู่บนเตียงไม้ เสียงทุ้มเรียกจากทางหน้าบ้านทำให้คนตัวเล็กเคลื่อนจากท่านั่งลุกขึ้นเดินไปหาเขา
“พับแพร”
“จ๋า อยากได้อะไรเหรอ”
“อยากได้กับแกล้มครับ ในครัวมีอะไรไหม”
“มีหมูย่างแล้วก็ถั่ว”
“เอามาให้หน่อยได้ไหมครับ”
“เดี๋ยวนี้ใช้เมียแล้วเหรอคะ”
“อ้ายไปเอาเองกะได้ครับ บ่ใช้เธอดอกไปเฮ็ดกับข้าวโลด” (พี่ไปเอาเองก็ได้ครับ ไม่ใช้เธอหรอกไปทำกับข้าวเถอะ)
“ล้อเล่นค่ะ นั่
