บทที่ 30
ตามพับแพรไปถ่ายงาน
รถยนต์คันนี้แล่นบนท้องถนนใหญ่มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองคนตัวเล็กสวมชุดเดรสลายลูกไม้สีชมพูหวานนั่งอยู่ด้านข้างกายของชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่สวยกำลังจับจ้องหน้าจอมือถือเบื้องหน้าเพราะวันนี้เธอต้องเข้าไปถ่ายงานจึงเอ่ยปากชวนเขามาด้วย พับแพรละสายตาขึ้นมาจ้องมองถนนเบื้องหน้าสองข้างทางเริ่มมีตึกมีร้านอาหาร ก่อนที่รถยนต์คันนี้จะตบไฟเลี้ยวเข้ามาจอดร้านอาหารไทยแห่งนี้ตกแต่งด้วยเรือนไทยหลังใหญ่ดวงตากลมโตคู่นั้นปะทะเข้ากับร่างของไทม์ที่ยืนอยู่หน้าร้าน เธอไม่รอช้ารีบเปิดประตูก้าวลงจากรถด้วยความตื่นเต้น รังสิมันต์จอดรถเสร็จแล้วเขาตามเธอลงจากรถแพรไพลินเอ่ยทักทายไทม์พร้อมกับระบายยิ้มให้
“ไทม์เป็นไงบ้าง สบายดีไหม”
“หวัดดีพับแพร ไม่เจอกันนานเลยนะ”
“ส่วนคนนี้แฟนเรานะ พี่โรมคนนี้ไทม์เพื่อนแพรค่ะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมเป็นเพื่อนพับแพรนะครับ ว่าแต่เราไปเตรียมตัวเลยไหม”
“อ๋อไ
