บทที่ 6
หนีตามผู้ชาย
รถมอเตอร์ไซค์แล่นเข้ามาจอดภายในโรงจอดรถจากนั้นทั้งคู่ก้าวเหยียบพื้นใต้ถุนบ้าน ลมเย็นพัดผ่านทำให้เรือนผมสีดำสนิทของพับแพรไหวตาม ในสองมือถือถุงลูกชิ้นกับแก้วน้ำปั่น เสียงเรียกของมารหัวใจดังขึ้นเธอถึงกับมองด้วยความไม่พอใจเมื่อหล่อนคนนั้นเดินออกมาจากครัว ต่างจากคนตัวสูงที่เดินไปหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้
“กลับมาแล้วเหรอพี่หรั่ง กับข้าวเสร็จแล้วเดี๋ยวแนนยกออกมาให้”
“ไม่ต้องเดี๋ยวฉันจัดการเอง ขอบคุณนะที่เหนื่อยเข้าครัวทำอาหารจนหน้ามันไปหมดแล้ว”
ตัวเล็กเปล่งน้ำเสียงใสบอกแนนจากนั้นก็เดินเข้าไปในครัวก่อน หล่อนยอมไม่ได้จึงรีบตามไปแย่งหน้าที่ของพับแพร มือบอบบางกำลังจะยกถาดกับข้าวออกมาทว่าก็ถูกลำตัวของแนนแทรกตัวเข้ามาเสียก่อน นางแย่งถาดออกไปเสิร์ฟทำให้พับแพรต้องทำหน้าที่เป็นคนถือกระติบข้าวแล้วเดินตามหลังไป
“มาแล้วพี่หรั่ง วันนี้มีแกงไก่แล้วก็หมูแดดเดียวทอด”
“ทำไมกินลูกชิ้นแพรห
