บทที่ 7
ลูกสะใภ้ดีเด่น
ต่อจากตอนที่แล้ว
ท่อนแขนบางยกขึ้นโอบล้อมลำคอคนตัวสูงประโยคที่เขาเอ่ยวาจาหวานหยดย้อยกับเธอทำให้พับแพรคลี่ยิ้มหวานจนตาหยี จริงๆ เขาก็แค่ปากแข็งแต่ใจอย่างแค่นั้นเอง ยามนี้ดวงหน้าของทั้งคู่แนบชิดสนิทพลันหน้าอกด้านซ้ายของชายหนุ่มเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกจากทรวงอก ผู้หญิงเบื้องหน้าที่เขาแอบมองมานาน วันนี้กลับยืนอยู่เบื้องหน้าห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร
“แค่นอนกอดเหรอจ๊ะ พี่ไม่อยากทำมากกว่านี้เหรอ”
“กูทำได้มากกว่านี้อีกเหรอ มื้อนี้แค่นอนกอดก่อน” (วันนี้แค่นอนกอดก่อน)
“พรุ่งนี้พี่ต้องตื่นเช้า แต่ว่าอย่าพึ่งนอนนะรออาหารย่อยก่อน”
“งั้นมึงก็นั่งลงข้างกูก่อน มีเรื่องอยากถามแต่กูไม่กล้า”
“อยากถามอะไรแพรเหรอจ๊ะ ถามมาได้เลยนะ”
ว่าพลางคนตัวเล็กทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงด้านข้างของเขาในหัวมีแต่คำถามมากมายทว่ามันกลับพูดไม่ออกสักประโยคที่อยากจะเอื้อนเอ่ยวาจาถามเธอ ยิ่งพับแพรนั่งอย
