บทที่ 8
คำสั่งเด็ดขาด
รถยนต์คันสีขาวแล่นไปตามถนนขรุขระริมสองข้างทางคือสวนอ้อยสลับกับมันสำปะหลังของเกษตรกร สองสาวนั่งรถมาด้วยกันตามปกติแต่ที่ต่างออกไปครั้งนี้พับแพรเป็นคนขับรถเอง เธออาจจะเคยชินกับท้องถนนใหญ่ในเมืองศิวิไลซ์ทว่าตอนนี้รูปร่างเล็กของเธอโยกไปโยกมาตามพื้นถนนต่างระดับ หลังจากเรียนรู้การทำอาหารยายนวลศรีก็สอนให้เธอทำแกงหน่อไม้และผัดปลาดุกนี่จะเป็นครั้งแรกที่รังสิมันต์ได้ลิ้มลองรสชาตินั้น ไม่นานยานพาหนะจำนวนสี่ล้อก็แล่นมาจอดลานหญ้ากว้างแต่เธอกลับไม่พบใครเลยนอกเสียจากกระบะสีแดงคันเก่า
ทันทีที่รถจอดนิ่งเธอก้าวลงจากรถก็ไปหยิบตะกร้าด้านหลังเพื่อนำมันไปให้กับเขา วันนี้ทั้งวันสองคนยังไม่ทันได้เจอหน้าเพราะตอนเช้าหรั่งออกจากบ้านไปเร็วมากแม้แต่พับแพรก็ยังคงนอนหลับไม่ตื่นรับปากกับแม่ของเขาเอาไว้ เธอจึงทำกับข้าวมื้อเย็นออกมาส่งเขาถึงที่
“อ้ายบิ๊ก อ้ายหรั่งเอาข้าวมาส่ง” (พี่บิ๊ก พี่หรั่งเอาข
