บทที่ 12
กินไม่อิ่ม NC
บทรักแสนเร่าร้อนถูกดำเนินไปจนถึงเที่ยงคืนทว่าร่างกายบอบบางอิดโรยเธอพลอยหลับไปในอ้อมกอดเขา เวลาผ่านไปจนพระอาทิตย์ส่องแสงสว่างอีกครั้งแพรไพลินรู้สึกตัวเนื่องจากอากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมร้อนอบอ้าวเกินไปไหนจะถูกท่อนแขนแกร่งเหนี่ยวรั้งร่างกายไว้อีก เพียงแค่คนตัวเล็กเขยิบกายก็ทำให้หรั่งรู้สึกตัวตื่นแววตาประกายคล้ายอิ่มเอมอยู่กับความสุขทอดมองมาที่เธอ
“อื้อ แพรร้อนหิวน้ำด้วย”
“อยู่นี่ไม่มีห้องน้ำ เดี๋ยวเราไปบ้านใหญ่กัน”
“งั้นเราไปอาบน้ำด้วยกันที่บ้านหลังนู้นไหมคะ”
“กูขอต่ออีกได้บ่ ยังบ่อิ่มเลยกับร่างกายมึง” (กูขอตัวอีกรอบได้ไหม ยังไม่อิ่มเลยกับร่างกายมึง)
“ได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้หนูอยากอาบน้ำ”
หลังจากที่บอกร่างสูงออกไปอย่างนั้นเขาก็สวมเสื้อผ้าเหมือนเดิมก่อนจะหยิบเสื้อผ้าของเธอมาให้คนตัวเล็กสวมใส่ เขาอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวไปยังบ้านหลังใหญ่ขนาดสองชั้น พับแพรได้อาบน้ำสมใจอยาก
