บทที่ 13
เป็นผู้สาวอ้าย
ภายในตัวบ้านสองชั้นหลังนี้ร่างกายกำยำวุ่นอยู่กับผลไม้เบื้องหน้า มีดเล่มคมค่อยๆ ปอกเปลือกของแอปเปิลลูกกลมผิวคมเข้มตัดกับเสื้อผ้าอาภรณ์สายตาคมคายคู่นั้นจับจ้องสิ่งที่ถืออยู่ในมือ เสียงจากทีวีแผดดังมาถึงห้องนี้จากที่ไม่เคยมีบรรยากาศใช้ชีวิตในบ้านหรูหลังนี้คาดไม่ถึงว่าเขาจะต้องอาศัยมันเป็นเรือนหอในภายภาคหน้า มือบอบบางโอบล้อมเอวของเขาใบหน้าสวยซุกซบอยู่ด้านหลัง สตรีรูปร่างเล็กสูงไม่ถึงไหล่ของเขาเอื้อนเอ่ยวาจาถามขึ้น
“ทำอะไรอยู่เหรอจ๊ะ”
“ปอกเปลือกแอปเปิล อยากกินบ่” (อยากกินไหม)
“อยากกินพี่มากกว่า”
“อย่าเว้าเล่นเด้อ กูคิดจริงเด้ะแดดเปรี้ยงๆ กูกะบ่สนนะ” (อย่าพูดเล่นนะ กูคิดจริงนะแดดแรงๆ กูก็ไม่สนนะ)
“แพรกินแอปเปิลก็ได้ ตอนเย็นกินอะไรดีจ๊ะ”
“กินมึง กูอยากกิน”
คนตัวสูงเอื้อนเอ่ยวาจาพลางยื่นลูกแอปเปิลที่พึ่งปอกเปลือกเสร็จแล้วมาให้เธอ พับแพรโน้มดวงหน้าหวานเข้าหารังสิมั
