บทที่ 16
แม่แซนตี้สุดสวย NC
“พับแพรมานี่เร็ว” เสียงทุ้มของชายหนุ่มร่างสูงดังลอดออกมาจากหน้าบ้าน กลิ่นควันอ่อนๆ โชยเข้ามาถึงในตัวบ้านทำให้คนตัวเล็กที่กำลังนั่งเล่นสมาร์ตโฟนอยู่เคลื่อนจากท่านั่งแล้วเดินไปหาเขา แม้เวลาจะผ่านจนพระอาทิตย์ลับฟ้าไปแล้วแต่ยังคงไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิด
หญิงสาวก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดก่อนที่จะนั่งลงบนเสื่อด้านข้างเขา รังสิมันต์กำลังจะทำข้าวจี่อย่างนั้นเหรอเพียงมองแค่แป๊บเดียวเธอก็รับรู้แล้ว แพรไพลินเขยิบกายเข้าหาเขายกท่อนแขนขึ้นโอบกอดเอวหนาพลางซุกซบดวงหน้างามกับแผงหน้าอกเขา บรรยากาศเย็นยะเยือกทำให้เธอรู้สึกหนาวจนถึงด้านใน แม้ว่าความอบอุ่นจากกองไฟตรงหน้าจะทำให้เธอพอคลายหนาวไปได้บ้าง ทว่ากลับอยากจะอ้อนแฟนหนุ่มขึ้นมาซะอย่างนั้น
“แพรหนาว เย็นนี้เราจะกินข้าวจี่เหรอจ๊ะ”
“มีข้าวจี่แล้วก็มีหมูย่าง เธอจะทำเองไหม”
“ก็ได้ค่ะ แพรจะทำเองงั้นขอใส่ไข่เยอะๆ เลยนะคะ”
“เดี๋ยวไ
