บทที่ 17
หรั่งเปลี่ยนไป
อาทิตย์ถัดมา
ทุ่งนากว้างขวางยามค่ำที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว กลุ่มของผู้ชายกำลังนั่งดื่มสังสรรค์กันอยู่ ตรงกลางนั้นมีแค่จานเนื้อหมูและแก้วเหล้าวางอยู่บิ๊กลูกน้องของเขาทำการรินเหล้าขาวสี่สิบดีกรีใส่แก้วก่อนจะยื่นมันให้กับรังสิมันต์ คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนั่นก็คือโน๊ตเพื่อนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา ชายหนุ่มรูปร่างสูงยกแก้วเหล้ากระดกเข้าปากจนหมดรวดเดียว เสียงเรียบของโน๊ตเอื้อนเอ่ยวาจาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนยังไม่กลับบ้าน
“บ่ฟ้าวไปหาเมีย เมียมึงอยู่กับไผ” (ไม่รีบกลับไปหาเมีย เมียมึงอยู่กับใคร)
“อยู่ผู้เดียว แต่เป็นเมนส์กูบ่รู้สิฟ้าวกลับไปเฮ็ดหยัง” (อยู่คนเดียว แต่เป็นเมนส์กูไม่รู้จะรีบกลับไปอะไร)
“บ่มีแฮงมาจักมื้อแล้วลูกพี่ อีกโดนบ่น้อพี่กูสิขาดใจก่อนบ่” (ไม่มีแรงมากี่วันแล้วลูกพี่ อีกนานไหมนะพี่กูจะขาดใจก่อนไหม)
“บ่ดอก กูกะอยากกลับมาใช้ชีวิตปกติกินเหล้
