บทที่ 18
เชื่อฟังเมีย
ร่างสูงสวมเพียงกางเกงขายาวสีดำกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารมื้อเย็นตรงหน้าบ้านสองชั้นของตัวเองเตาไฟกำลังร้อนระอุก่อนที่เขาจะนำเนื้อชิ้นปานกลางลงไปย่าง เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาบนผิวคมเข้มของรังสิมันต์ ดวงหน้าหล่อเหลาจดจ้องอยู่กับตะแกรงเบื้องหน้ามือหนาพลิกเนื้อที่พอสุกกลับด้านไปมากลิ่นหอมของมันโชยแตะปลายจมูกของเขา ร่างกายกำยำนั่งย่องๆ ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งจะยกขึ้นมาซับเหงื่อบนใบหน้าของตัวเอง เนื้อชิ้นที่สุกแล้ววางอยู่บนเขียงไม้ส่งผลให้เขาต้องเบนความสนใจหยิบมีดเล่มคมหั่นออกจากกันเป็นชิ้นเล็กๆ
“กลิ่นหอมจังเลยจ้ะ แพรพึ่งตื่นขอโทษที่ไม่ได้มาช่วย”
“บ่เป็นหยังกูเฮ็ดเอง อีกอย่างมืองามๆ ของมึงบ่ควรมาจับอิหยังแบบนี้” (ไม่เป็นไรกูทำเอง อีกอย่างมือสวยๆ ของมึงไม่ควรมาจับอะไรแบบนี้)
“น่ากินจังเลย ขอชิมก่อนได้ไหม”
“เอาไปกินติ กินกับข้าวนำถ่ามึงหิว” (เอาไปกินสิ กินกับข้าวด้วยถ้ามึงหิว
