บทที่ 23
แพรตัดสินใจแล้ว
ยามพลบค่ำรถกระบะคันสีขาวแล่นเข้ามาจอดนิ่งตรงหน้าบ้านของน้านิด ร่างสูงสวมเสื้อทำงานเกษตรกรกลุ่มผมสีดำขลับมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้น เขายกท่อนแขนข้างขวาปาดเหงื่อจากนั้นก้าวลงจากรถเพื่อเดินไปหยิบถุงพลาสติกที่ด้านในใส่เนื้อหมู่ หนักหลายกิโลลงมาจากหลังกระบะชายร่างสูงเดินตรงเข้าไปในบ้านก่อนจะวางมันเอาไว้เตียงไม้ตามคำบอกของน้านิด เพราะก่อนหน้านี้หรั่งตรงไปหาลูกค้าที่ร้านแต่ก็ถูกวานจากน้านิดให้เอากลับมาไว้ที่บ้าน เขาไม่ได้ปฏิเสธอะไรและยังมองหาสตรีร่างเล็กของกระถินตามคำบอกของหญิงวัยกลางคน เมื่อสายตาคมคายคู่นั้นมองไม่เห็นใครฝีเท้าคู่ใหญ่เดินเข้าไปในครัวเพื่อตามหากระถิน ทว่าน้ำเสียงร้องตกใจทำให้รังสิมันต์หันขวับไปมองในตัวบ้านของคุณยายแพรไพลินทันที แม้ว่าจะคิดถึงเธอจับใจยามมาเยือนที่แห่งนี้แต่วินาทีถัดมาเขารีบวิ่งเข้าไปช่วยคุณยายของเธอ
ดวงตาคู่นั้นปะทะเข้ากับภาพของหญิงวัยสูงอายุหก
