บทที่ 24
พ่อแม่เยือนขอนแก่น
อาทิตย์ถัดมา
เรือนไทยแห่งนี้บรรยากาศครึกครื้นกว่าทุกวัน หญิงสาวกำลังเตรียมอาหารมื้อเที่ยงหลังจากที่เธอกลับไปอยู่กรุงเทพและไม่ได้มาเยือนที่นี่ตั้งนาน แพรไพลินกำลังจัดจานอาหารที่เธอซื้อมาจากในเมืองกับข้าวมากมายถูกเทใส่จานและวางตรงกลางโต๊ะไม้ ขณะเดียวกันร่างกำยำเดินกลับมาที่บ้านท่อนบนสวมชุดทำงานผิวคมเข้มของรังสิมันต์สะท้อนแสงอาทิตย์ยามกลางวัน สายตาล้ำลึกปะทะเข้ากับเรือนร่างอรชรของแฟนสาว เขาดีใจมากไม่ได้สังเกตสิ่งอื่นใดนอกเสียจากการเคลื่อนไหวของพับแพรอยู่ใต้ถุนบ้าน ไม่รอช้าร่างสูงตบเท้าเข้าไปเหยียบพื้นบ้านที่เย็นเฉียบแล้วโอบกอดเธอจากทางด้านหลังทันที ในยามนี้มีแต่ความคิดถึงรังสิมันต์กระชับกอดแน่นขึ้น
“อะไรเนี่ย แพรงอนพี่อยู่นะ”
“คิดฮอด คิดฮอดหลายกลับมาแล้วบ่” (คิดถึง คิดถึงมากกลับมาแล้วเหรอ)
“อะแฮ่ม”
“อย่าฟ้าวกอดน้อง ไปอาบน้ำล้างโตก่อนเลยหล่า” (อย่าพึ่งกอดน้อง
