บทที่ 25
ไม่มีของกินก็กินเมีย
ร่างสูงโอบกอดเอวบางสักพักจึงผละดวงหน้าออกจากรสจูบแสนหวาน ดวงหน้างดงามน่ารักน่าเอ็นดูทำให้เขาไม่อาจเคลื่อนสายตาไปไหนได้เลย อุ้งมือหนาสัมผัสพวงแก้มเนียนยามนี้มีเพียงพวกเขาสองคนกำลังส่งสายตาจับจ้องอีกฝ่าย กระนั้นก็ยังไม่อาจเทียบความคิดถึงที่ไม่ได้เจอหน้ากันเป็นอาทิตย์ สายลมเย็นช่วงฤดูหนาวเริ่มมาเยือนถิ่นอีสานพัดผ่านมากระทบเรือนร่างของทั้งคู่ทำให้เขาต้องกระชับกอดแน่นขึ้น พลันเสียงฝีเท้าของแม่หรั่งเดินเข้ามาใกล้วินาทีถัดมาร่างเล็กรีบดันตัวเองออกจากแผงหน้าอกทรงพลังเขาทันที ดวงตากลมโตสีดำสนิทจดจ้องไปยังยายนวลศรีทว่าแม่ของเขายกมือขึ้นมาปิดตาแล้วรีบเดินเข้าไปในครัวทันที อดไม่ได้ที่แพรไพลินจะอมยิ้มตาม
“แม่มาแล้ว งั้นแพรจะกลับแล้วนะ”
“กลับไปไหน เธอจะไม่อยู่กับพี่เหรอ”
“กลับบ้านค่ะ พอดีว่าต้องกลับไปดูแลพ่อกับแม่แล้วก็ยาย”
“ก็ได้ครับ งั้นให้ไปส่งไหม”
“ไว้แพรจะมาหาพี
