นี่กรกำลังต้องการอะไรกันแน่ เขาพูดแบบนี้ออกไปทำไม เขาไม่รู้หรือไงว่ามันจะเป็นการผูกมัดตัวเอง
“คุณกร... อย่าพูดปกป้องฟ้าเลยค่ะ พอเถอะค่ะ”
“ผมไม่ได้ปกป้องคุณ แต่ผมปกป้องหัวใจของตัวเอง... ผมรักคุณนะน้ำฟ้า”
แล้วกรก็ทำในสิ่งที่น้ำฟ้าคาดไม่ถึง เขาคุกเข่าลงกับพื้นข้างๆ เก้าอี้ที่หล่อนนั่งอยู่ จากนั้นก็หยิบแหวนเพชรออกมา
แสงแฟลชสว่างไหวยาวนาน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้น้ำฟ้าตกใจได้เท่ากับสิ่งที่กรกำลังทำอยู่
“คุณกร... ทำอะไรคะ”
เขาระบายยิ้มกว้าง ดวงตาคมเข้มที่จ้องมองมาสวยงามราวกับดวงดารายามกลางคืนเสียอีก
“แต่งงานกับผมนะน้ำฟ้า ผมรักคุณ”
“ฟ้า...”
“ฟ้าส่งมือให้คุณกรสิ... เร็วเข้า”
ยงยุทธเร่งน้ำฟ้าอยู่ข้างๆ รู้สึกยินดีกับหญิงสาวมากเหลือเกิน
“พี่ยุ... ฟ้า...”
“เอาน่า ยื่นมือไปให้คุณกรก่อน เดี๋ยวค่อยไปคุยกันทีหลัง”
ในที่สุดน้ำฟ้าก็ยื่นมือสั่นๆ ของตัวเองให้กับกร ก่อนที่เขาจะสวมแหวนลงบนนิ้วนางข้างซ
