ไม่มีเหตุผลอะไรที่หล่อนจะต้องปฏิเสธความสุขที่กำลังรออยู่เบื้องหน้าอีกแล้ว
“ค่ะ ฟ้าตกลงค่ะ...”
กรฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ เขากำลังจะช้อนใบหน้านวลและบดจูบหวานๆ ให้กลับน้ำฟ้า แต่เจ้าหล่อนเขย่งปลายเท้า ขึ้นมาจูบปากเขาเสียเอง
หล่อนจูบเขา...
จูบได้หวานเหลือเกิน...
“ฟ้ารักคุณค่ะ คุณกร...”
กรจ้องมองหน้าหวานของน้ำฟ้าด้วยความเสน่หา
“บอกรักผมทุกวันนะน้ำฟ้า...”
“ค่ะ ฟ้าจะบอกรักคุณกรทุกวัน วันละหลายๆ ครั้งเลยค่ะ...”
หล่อนแนบศีรษะเล็กกับหน้าอกกว้างของกรอย่างสุขใจ
ไม่อยากเชื่อเลยว่า ชีวิตของหล่อนจะได้พบรักแท้และความสุขเหมือนคนอื่นเขาเสียที
“ไปบ้านคุณกันเถอะ” เขาพูดเบาๆ พร้อมกับจูบกลางศีรษะของหล่อน
“ไป... ทำไมคะ”
“ผมก็จะไปฝากเนื้อฝากตัวกับคุณตาคุณยาย ในฐานะหลานเขยน่ะสิครับ”
“คุณกรน่ะ... ดูพูดเข้าสิคะ...” หล่อนเอียงอายจนหน้าแดงระเรื่อ
กรหัวเราะชอบใจ “เอ้... หรือจะไปบ้านผมก่อนดีครับ”
“คุณกรบ้า
