เอื้อมดาวก้าวลงมาจากบันไดขั้นสุดท้ายลงมายืนที่พื้นบ้านอย่างมั่นคง หล่อนกำลังจะเดินตรงไปยังห้องครัว แต่สายตาของหล่อนก็ปะทะเข้ากับรูปบานใหญ่อีกรูปหนึ่ง ที่หล่อนจำได้ดีกว่ามันคือรูปของใคร
ทำไมรูปครอบครัวของหล่อนถึงยังอยู่ที่นี่ มาอยู่ได้ยังไง แถมยังติดอยู่ตรงกันข้ามกับรูปครอบครัวของเหนือตะวันอีก ถ้าเขาเห็นเขาไม่พิโรธตายหรือนี่ แต่...เขาความจำเสื่อมนี่ อาจจะจำไม่ได้...
“มองอะไรอยู่หรือครับ” น้ำเสียงห้าว ๆ แฝงไว้ด้วยความห้วนนิด ๆ ของผู้ชายที่คิดหล่อนตายไปกี่ชาติหล่อนก็ยังจำเขาได้ดังขึ้นข้างหลังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้หล่อนสะดุ้งสุดตัว หันไปมองเขาหน้าตาซีดเผือด
“เอ่อ...คะ คือ เอื้อม เอ๊ย...เดือนมองรูปอยู่นะคะ เห็นว่าสวยดี” เอื้อมดาวปฏิเสธเสียงสั่น
หล่อนเห็นหน้าเขาบึ้งตึงก่อนจะค่อย ๆ เรียบเฉยกลายเป็นเย็นชาดังเดิม เขาไม่ยิ้มแล้ว ทำไม?
“เหรอครับ นึกว่ารู้จักคนในภาพ” เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะคว้า
