“ไม่!!! คุณอย่าเรื่องมากนักเลย ต้องการหางานทำไม่ใช่เหรอ พอดีผมคิดได้ว่าผมต้องการคนดูแลจนกว่าผมจะจำอะไรทุกอย่างได้ และก็มีคุณเท่านั้นที่ผมต้องการ เพราะเวลาอยู่ใกล้ ๆ คุณแล้วผมรู้สึกเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้ แต่มันคงต้องใช้เวลา”
เอื้อมดาวหน้าซีดเผือด เขาบอกว่าอยู่ใกล้หล่อนแล้วเหมือนจะจำอะไรได้งั้นเหรอ ตายแล้วถ้าเขาจำได้ว่าเขาเคยเกลียด เคยแค้นหล่อนขนาดไหน เขามิฆ่าหล่อนตายฆ่ามือเหรอ เอื้อมดาวคิดอย่างช้ำใจ
“ไม่!!! ฉันไม่รับงานบ้า ๆ นี่ของคุณหรอก ไปหาคนอื่นเถอะ จอดรถได้แล้วฉันจะลง แล้วคุณกับฉัน เราก็ไม่ต้องเจอะเจอกันอีก ไปจนวันตาย” เอื้อมดาวพูดออกไปเสียงเครือ หล่อนพยายามกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อกักกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาจากตา
“แต่คุณต้องทำ คุณปฏิเสธผมไม่ได้หรอก ผมจะพาคุณไปบ้านของผมที่กรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้ และก็เวลานี้ด้วย” เหนือตะวันพูดขึ้นเสียงเด็ดเดี่ยวมั่นคง เขาตั้งหน้าตั้งตาขับรถที่พึ่งยืมมาจากรี
