เหนือตะวันพาเอื้อมดาวเดินลึกเข้ามาในป่าใหญ่เข้าทุกที แต่จะให้เขาทำยังไงล่ะ เขามีทางเลือกเหรอ เขาต้องมีชีวิตอยู่ให้พ้นคืนนี้ให้ได้ ชายหนุ่มวางร่างเอื้อมดาวลงกับพื้นหญ้าลงพุ่มไม้ใหญ่
“เธออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันจะไปหลอกมันพวกมันไปอีกทาง” เหนือตะวันกำลังจะเดินไป เอื้อมดาวดึงเขาไว้อย่างเป็นห่วง
“ไม่ค่ะ เราต้องไปด้วยกัน คุณอย่าทิ้งเอื้อมอย่างนี้ซิคะ เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไป เอื้อมก็คงอยู่ต่อไปไม่ได้ เอื้อมรักคุณนะ” เหนือตะวันยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เขาดึงเอื้อมดาวเข้ามากอดไว้แนบอก ก่อนจะจุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผากมน เอื้อมดาวกอดตอบเขาแน่น
“ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ฉันหัวแข็งจะตายไป เราต้องอยู่ด้วยกัน” เหนือตะวันให้สัญญา ก่อนจะแกะมือหล่อนออกจากตัว ทั้งที่หล่อนไม่เต็มใจนัก แต่ก็ต้องยอมให้เขาเดินจากไปต่อหน้า
“ฉันจะคอยคุณอยู่ที่นี่ คุณต้องกลับมารับฉันนะคะ” เอื้อมดาวเห็นรอยยิ้มของเขาครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะเดินหาย
