“พี่หวังว่าเธอคงจะยังไม่ได้ดูมันนะ ลำธาร” ภูรีหยิบกล้องนั้นติดมือออกไปด้วย เขาไม่อยากให้ลำธารรู้ความในใจของเขา เขาไม่อยากจะให้หล่อนมานั่งหัวเราะเยาะเขา ที่เขาหลงรักหล่อน
ชายหนุ่มโยนกล้องไว้หลังรถ เขาไม่คิดจะเปิดดูมันอีก แต่ก็คงให้ลำธารไว้ไม่ได้เช่นกัน ภูรีขึ้นรถกำลังจะขับรถออกไป แต่แล้วเสียงกรีดร้องของลำธารก็ดังขึ้นซะก่อน ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าบ้านขึ้นไปหาลำธารแทบไม่ทัน เขาเปิดประตูเข้าไปหน้าตาตื่น เขาเป็นห่วงหล่อนอย่างที่สุด
“น้ำเป็นอะไรไปครับ” คำถามแรกออกมาจากปากได้รูปสีแดงระเรื่อของภูรี ลำธารเงยหน้ามองไปยังประตูห้องตามเสียงเรียก ด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว
“พี่ภูเองเหรอที่ทำกับน้ำอย่างนี้” ลำธารพูดออกไปเสียงขุ่น หล่อนตกใจไม่น้อยที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองนอนเกือบเปลือยอยู่บนเตียง
“พี่ทำอะไร” ภูรีถามเสียงห้วน ลำธารหัวเราะเยาะออกมาอย่างเย้ยหยัน
“พี่เห็นน้ำเป็นอะไร คิดจะทำอะไรก็ได้ใช่ไ
