เขาค่อย ๆ โน้มตัวลงไปช้า ๆ และก็ช้า ๆ ซึ่งมันช้ามากในความรู้สึกของลำธาร หล่อนอยากให้เขาแนบชิดลงมา อยากให้เขากอดหล่อนไว้แนบอก อยากให้เขาบอกรักหล่อน อยากให้เขาทำอะไรก็ได้ตามใจเขา
แต่แล้วฝันของลำธารก็ต้องสลายไปต่อหน้า เมื่อหล่อนเห็นเขาชะงักอยู่กับที่ และเพียงเวลาไม่นานก็ผละจากหล่อนไป เขาหนีไปหยุดยืนนิ่งที่หน้าต่างห้อง
หญิงสาวรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กับการที่ถูกเขาปฏิเสธ ป่านนี้เขาคงจะหัวเราะเยาะหล่อนอยู่ในใจ ที่หล่อนทำเหมือนผู้หญิงใจง่าย เต็มใจให้เขา ลำธารน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม หล่อนรีบเช็ดมันให้หมดไปจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว
หล่อนจะให้เขาเห็นไม่ได้ว่าหล่อนเสียใจแค่ไหนกับการปฏิเสธอย่างไม่ไยดีของเขา หญิงสาวรีบดึงผ้าห่มมาพันรอบตัวไว้จนมิด ไม่มีส่วนไหนพ้นผ้านวมผืนนั้นออกมา นอกจากใบหน้างาม ๆ ของหล่อนเท่านั้น
ภูรีถอนหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับลำธารที่นอนนิ่งอยู่บนเตีย
