หญิงสาวก้าวเท้าจะเดินต่อไป แต่เสียงนั้นก็ดังขึ้นมาอีก หญิงสาวจึงหันกลับไปยังต้นเสียง และคราวนี้หล่อนรู้แล้วล่ะว่า มันไม่ใช่สิ่งที่หล่อนคิดไปเอง ภูรีมาอยู่ที่นี่กับหล่อนแล้วจริง ๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าน้ำทะเล กับกางเกงทรงสแลคสีขาวขายาว กำลังยืนยิ้มให้กับหล่อน ใบหน้าขาวใสดูสุขภาพดี จมูกโด่งรับกับริมฝีปากแดงระเรื่อ ดวงตาคมเข้มรับกันเหมาะเจาะกับคิ้วหนาสีดำสนิทเรียวยาว ใบหน้าที่เทพเจ้าช่างสร้างสรรค์ขึ้นมาเป็นเขา
พี่ภูรีของหล่อน...ไม่ใช่...เขาไม่ใช่ของหล่อนซะหน่อย เขาไม่ได้รักหล่อน เขารักดาริกาต่างหาก ลำธารพยายามบังคับสายตาตัวเองให้มองไปที่อื่น ที่ไม่ใช่ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรของภูรี แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล ก็เขาช่างดูดีเหลือเกินในสายตาของหล่อน แต่คงไม่ใช่หล่อนคนเดียวหรอกที่เห็นว่าเขาดูดี คงเป็นผู้หญิงทุกคนบนโลกนี้ด้วย
“พี่ภูมาได้ยังไง...” ลำธารถามออกไปเสียงเบาหวิว ภูรีไม่ตอ
