ภูรีขับรถพาลำธารมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวง ระยะอีกยาวไกลกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง ชายหนุ่มแอบหันมองใบหน้าสดสวยของสตรีที่นั่งข้าง ๆ ที่ตอนนี้กำลังนอนหลับสนิทคงจะเพลียหลังจากออกฤทธิ์มานาน ภูรียิ้มน้อย ๆ ออกมา เมื่อคิดถึงความแก่นเซี้ยวของหญิงที่แอบรัก ฝ่ามือใหญ่อบอุ่นขาวสะอาดนิ้วเรียวยาวใหญ่ได้สัดส่วนเอื้อมไปประคองศีรษะของลำธารให้เอนมาซบที่ไหล่กว้างบึกบึนของตัวเอง เขานี่เจ็บไม่เคยจำซะเลย ภูรีก่นด่าตัวเองในใจ ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป
เหนือตะวันก้าวเท้าเข้ามาในบ้านของตนเอง ความเงียบงันทำให้เขาแปลกใจไม่น้อย ไม่ใช่ทุกทีมันจะครื้นเครงอะไรหรอก แต่นี่ความรู้สึกมันบอกเขาว่าวันนี้แปลกว่าทุกวัน เสียงนกร้องที่เคยเจื้อยแจ้ววันนี้หายไป ราวกับมันต้องการจะบอกว่าความหายนะกำลังรออยู่ข้างหน้า
ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปทั่วบ้านหาร่างของมารดา แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง วันนี้เขาเหนื
