เอื้อมดาวมองร่างของลำธารที่ภูรีประคองเข้ามาอย่างรู้อยู่แก่ใจ หล่อนรู้ว่ายังไงเหนือตะวันก็ไม่มีทางจะมา เขาใจแข็งดั่งหิน เขาใจแข็งเหมือนไม่ใช่คน เอื้อมดาวเห็นน้องสาวร้องไห้แล้วก็สงสารจับใจ
“เขาไม่มาใช่ไหม?” เอื้อมดาวถามออกไปทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ ลำธารพยักหน้าให้กับเอื้อมดาวทั้งน้ำตา
“เขาไม่มา เขาไม่รักแม่ไม่รักน้องอีกต่อไปแล้ว เขาไม่ใช่พี่ชายของน้ำ ไม่ใช่พี่เหนือของน้ำอีกต่อไปแล้ว” ลำธารร่ำไห้กับอกกว้างของภูรี ชายหนุ่มกอดหล่อนอย่างสงสารจับขั้วหัวใจ
อาการของชลาลัยทรุดหนักลงไปเรื่อย ๆ เอื้อมดาวมองมารดาอย่างเศร้าใจ เมื่อเห็นมารดาร่ำร้องหาแต่เหนือตะวัน ไม่ว่าเวลาหลับหรือตื่น หล่อนสงสารมารดาจับใจ หญิงสาวตัดสินใจเด็ดขาดที่จะลองเสี่ยงไปขอร้องเหนือตะวันดูสักครั้ง เผื่อเขาจะเห็นใจ
เอื้อมดาวรอให้ลำธารมาเปลี่ยนเวรเฝ้ามารดา ก่อนที่จะเดินทางไปหาเหนือตะวันโดยที่ไม่คิดจะบอกใคร ชั่วอึดใจเดียวหญิง
