“ฉันจะไปหรือไม่ไป คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์มาตัดสินอะไรทั้งนั้น และฉันก็ขอบอกเลยนะว่า ฉันจะไม่เหยียบไปที่โรงพยาบาลนั้นเด็ดขาด จำใส่ใจเธอไว้เลย...ไปได้แล้ว” เหนือตะวันลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันหลังให้กับเอื้อมดาวเป็นการตัดบทการสนทนาโดยสิ้นเชิง
เอื้อมดาวมองเขาอย่างเจ็บปวด หล่อนรู้ตัวเองดีว่าหล่อนไม่มีสิทธิ์ไปบังคับเขาได้ หญิงสาวกลั้นสะอื้นไว้อย่างสุดกำลัง ตั้งท่าจะเดินจากไป แต่ภาพของชลาลัยที่ร้องหาแต่เหนือตะวันก็ผุดขึ้นมาเตือนความจำ ทำให้หล่อนต้องหันหลังกลับมา
“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าคุณไม่ไป ฉันก็จะอยู่กับคุณที่นี่ ดูสิว่าคุณจะทนอยู่กับฉันได้นานแค่ไหน” เหนือตะวันหันกลับมาจ้องหน้าผู้หญิงแสนสวยตรงหน้าด้วยสายตาขุ่นเคือง ก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมแรง ๆ อย่างระบายอารมณ์ เอื้อมดาวพาตัวเองมาทรุดนั่งข้าง ๆ เหนือตะวันอย่างแนบชิด จนเหนือตะวันต้องขยับหนี เขาจ้องมองหล่อนอย่างข้องใจ
“เธอต้องการอะไรกันแ
