เอื้อมดาวนั่งมองร่างของมารดาซึ่งตอนนี้เริ่มหายใจช้าลง ช้าลงเรื่อย ๆ หล่อนเห็นมารดากระตุ้นเป็นพัก ๆ หญิงสาวใจไม่ดี รีบกดกริ่งเรียกหมอให้เข้ามาดูอาการของชลาลัย แต่หมอก็ช่วยอะไรไม่ได้
“แม่ขา อย่าเป็นอะไรนะ แม่ต้องอยู่กับเอื้อมก่อน แม่...แม่” เอื้อมดาวเขย่าตัวมารดาแรง ๆ แต่แม่ของหล่อนก็ไม่ตอบสนองเลยสักนิด หญิงสาวหันไปขอความช่วยเหลือจากหมอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้หล่อนแทบล้มทั้งยืน
“คุณแม่คุณไปสบายแล้ว เราช่วยเต็มที่แล้วครับ” เมื่อคำตอบที่เลวร้ายที่สุดออกมาจากปากของคุณหมออาวุโส ทั้งเอื้อมดาวและลำธารก็ร้องไห้ออกมาปิ่มจะขาดใจ
“แม่ ทำไมทิ้งน้ำไปอย่างนี้” ลำธารฟุบหน้าลงกับแขนของมารดาที่ยังอุ่นอยู่ ภูรีเองก็เสียใจไม่น้อย เดินเข้ามาหาลำธาร ก่อนจะดึงหล่อนเข้าไปกอดอย่างปลอบขวัญ
เหนือตะวันหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่ทราบว่ามารดาพักรักษาตัวอยู่ เขาสูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ อย่างเรียกความมั่น
