“น้ำตอบพี่ก่อนซิ งั้นพี่ไม่ปล่อยน้ำแน่ จะยืนกอดอยู่อย่างนี้ทั้งคืน” ลำธารเงยหน้ามองเขาตากลมโต ก่อนจะอมยิ้มหลบตาเขา พูดออกมาเสียงแผ่วเบา
“มันก็ชัดอยู่แล้วนี่คะ ต้องถามให้น้ำอายทำไม น้ำรักพี่ภูแค่ไหน ทุกคนรู้หมด เว้นพี่ภูซื่อบื้อคนเดียว”
หญิงสาวย่นจมูกใส่เขาอย่างหมั่นไส้ พลางดิ้นขลุกขลักพยายามจะออกจากอ้อมแขนของภูรีอย่างแง่งอน
“น้ำเคยคิดว่าน้ำรักพี่เหนือ แต่พอน้ำเห็นพี่ภูกับดาริกาวันนั้นแล้ว น้ำก็รู้แล้วว่าหัวใจน้ำเป็นของใคร” ภูรีหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะก้มลงจุมพิตแก้มนวลของลำธารฟอดใหญ่
“ไปข้างในกันเถอะ คุณแม่กำลังรอเราอยู่” ภูรีคลายวงแขนจากกอดมาเป็นประคองพาสาวอันเป็นที่รักเดินเข้าไปข้างในบ้านของตนเองช้า ๆ แต่พอเดินมาถึงประตูหน้าบ้าน หญิงสาวก็หยุดเดินเอาดื้อ ๆ ทำเอาภูรีแปลกใจ
“น้ำกลัวว่าคุณแม่ของพี่ภูจะยังไม่หายรังเกียจน้ำ เพราะน้ำไม่ใช่ดาริกา” ลำธารพูดเสียงอ่อย ภูรีฟังแล้วก็อดสงสารไ
