“อย่าพูดอย่างนั้นสิวะไอ้แสง หากท่านเจ้าเมืองกับท่านหญิงอรุณเข้าใจข้าผิดขึ้นมาข้าจะแย่เอานะ เอาน่า ข้าจะพยายามหักห้ามใจก็แล้วกัน ไว้ข้าไปสู่ขอแม่หญิงได้เมื่อไหร่ข้าจะพามาเดินเล่นใหม่นะ แม่หญิงจันทร์คนงามของข้า”
เหมราชเกรงใจขึ้นมาไม่น้อยเมื่ออคิราห์เอาพ่อแม่ขึ้นมาขู่ จากที่คิดจะตามติดเอาใจแม่หญิงที่ชอบอีกสักหน่อยก็เปลี่ยนใจล่าถอยออกมา ไม่วายยังมีคำสัญญาหวานหยดทิ้งท้ายให้ศศินายิ้มเจื่อนอีกต่างหาก นี่มันเบียวเกินไปแล้วนะพ่อหนุ่มหน้าตี๋
ผิดกับอคิราห์ที่ในอกคุกรุ่นตลอดเวลาราวกับไฟสุม ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่ศศินามีให้เหมราชก็ยิ่งร้อนรุ่มจนอยากระบายอารมณ์ออกมา ดุจดาราที่เห็นอคิราห์ดูบึ้งตึงขึ้นมาอีกก็นึกกลัวจนไม่อยากเดินต่ออีกแล้ว เลยเงยหน้าถามด้วยความเกรงใจ
“หากท่านพี่แสงไม่สะดวก วันนี้เรากลับกันก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ”
“ข้าไม่เป็นไรหรอกแม่หญิง เราเดินต่อกันเถอะ”
อคิราห์ตัดบทก่อนจะเดินต่อราวกับไม่มีอ
