“คุณเหนื่อยหรือเปล่าครับ”
อคิราห์ถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูอ่อนล้าของศศินา ตอนนี้ทั้งสองคนเดินทางมาได้ครึ่งวันแล้วและศศินาก็รู้สึกเมื่อยจนต้องชวนอคิราห์แวะทานมื้อเที่ยงและพักร่างกายไปในตัว
“นิดหน่อยค่ะ พักไม่นานก็หายแล้ว”
“ผมเพิ่งรู้ว่าต้องเดินทางไกลมากขนาดนี้ ทั้งที่รถของคุณแทบไม่ได้หยุดพักเลย”
“ใช่ค่ะ เดินทางไปเหนือจะไกลมาก นี่เราเพิ่งมาได้ครึ่งทางเองนะคะ กว่าจะถึงเชียงใหม่ก็คงมืดแล้ว คืนนี้เราคงต้องนอนค้างที่นั่นก่อนแล้วตอนเช้าค่อยไปที่ปายต่อค่ะ”
ศศินาบอกแผนการเดินทางอีกทีแม้จะคุยกันก่อนออกมาแล้ว เข้าใจว่าถึงบอกไปอคิราห์ก็คงไม่รู้อยู่ดีแต่อย่างน้อยก็จะได้รู้เวลาในการเดินทาง ศศินาไม่เคยขับรถไกลขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต แล้วก็ไม่ค่อยได้เดินทางไปไหนด้วย ส่วนใหญ่ก็วนๆอยู่แถวในเมืองไกลหน่อยก็คงเป็นพัทยา เรียกว่าเป็นครั้งแรกที่ขึ้นเหนือและขับรถเองอีกด้วย
“ทำตามที่คุณไหวเถอะ เ
