เช้าวันนั้นห้องนอนใหญ่ยังคงเงียบสงัด พลอยชมพูนอนซมอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียว มือบางพาดหน้าท้องอย่างอ่อนแรง วีรภัทร์นั่งข้างเตียงกุมมือภรรยาไว้ด้วยความกังวล
“ชมพู…เธอไม่ไหวจริงๆ เหรอ” เขาถามเสียงอ่อนโยน
“ค่ะ…ฉันตัวร้อน ไม่มีแรงเลยจริงๆ”
พลอยชมพูตอบพลางฝืนยิ้มบางๆ ให้สามีที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยความเป็นห่วง
วีรภัทร์แตะหลังมือกับหน้าผากเธอ ก่อนพยักหน้าทัน ที
“งั้นเธอพักผ่อนนะ ไม่ต้องฝืนไปหรอก เดี๋ยวฉันจะพาลูกไปเอง มีพี่เลี้ยงไปด้วยเธอไม่ต้องกังวล”
“ปล่อยให้คุณกับลูกไปแค่สองคน มันจะดีเหรอคะ ถึงยังไงฉันก็อดห่วงไม่ได้”
พลอยชมพูแสร้งเอ่ย แววตาของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยและความรู้สึกผิดปะปนกัน แต่วีรภัทร์ไม่ทันสังเกตถึงความผิดปกติของภรรยา
“เอาน่า...ฉันสัญญาว่าจะดูแลลูกให้ดีที่สุด และจะโทรหาเธอบ่อยๆ”
“ค่ะ ฝากคุณดูแลลูกด้วยนะคะ”
เธอหลบสายตาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา แล้วสวมกอดสามีด้วยห
