ตอนที่ 4

พลอยชมพูพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นาน แต่ดวงตากลับไม่ยอมปิดลงสักที ความว่างเปล่าข้างกายยิ่งทำให้เธอรู้ สึกหนาวเหน็บขึ้นมา แม้จะห่มผ้าหนาเท่าไรก็ไม่อาจกลบความว้าเหว่ในหัวใจได้ สุดท้ายเธอลุกขึ้นจากเตียง เดินลงบันไดเงียบๆ มายังห้องรับแขกในความมืด แสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้องทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นแต่ก็เงียบเหงาอย่างบอกไม่ถูก สายตาสะดุดเข้ากับขวดไวน์ที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอคว้ามันมาเทลงแก้ว มือเรียวสั่นน้อยๆ ขณะยกขึ้นดื่ม รสไวน์ฝาดขมไหลผ่านลำคอ แต่กลับช่วยปลอบโยนใจได้เพียงเล็กน้อย พลอยชมพูเอนกายลงบนโซฟา ลมหายใจยาวๆ หลุดออกมาพร้อมความเหนื่อยล้า ดวงตาเอ่อคลอเมื่อคิดถึงสามี เขาเอาแต่ทำงานพอกลับถึงบ้านก็เอาแต่บอกว่าเหนื่อย มีอะไรกันแต่ละทีไม่เคยพาเธอไปถึงฝั่งฝันสักครั้ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด ความปรารถนาที่ถูกละเลยทำให้เธอยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกทอดทิ้ง และในขณะเดียวกัน ภาพหุ่นกำยำของคนสวนที่เพิ่งเจอเมื่อตอนเช้าก็แทรกเข้ามาในความคิดอีกครั้งโดยไม่อาจห้ามได้ หัวใจพลอยชมพูเต้นแรงขึ้นทีละน้อย ขณะที่นิ้วเรียวเผลอลูบแก้วไวน์ในมือเบาๆ ราวกับกำลังหาที่ยึดเหนี่ยว เธอพยายามกลั้นความคิดฟุ้งซ่าน แต่บรรยากาศรอบตัวกลับยิ่งผลักให้เธอดิ่งลึกลงไปในความเหงาและความโหยหา พลอยชมพูกระดกไวน์เข้าปากอีกแก้ว รสฝาดขมไหลผ่านลำคอจนร่างกายอุ่นวาบ แต่หัวใจกลับยิ่งร้อนรุ่ม ความเงียบรอบตัวทำให้เสียงลมหายใจของเธอชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งคิดถึงสามีที่ไม่เคยสนใจ ไม่เคยโอบกอด ไม่เคยมอบสัมผัสอย่างที่ภรรยาควรได้รับหัวใจยิ่งห่อเหี่ยว เธอเอนหลังพิงโซฟา หลับตาลงพยายามไล่ความเศร้า แต่กลับมีบางอย่างไหลแทรกขึ้นมาแทน ภาพร่างสูงล่ำของคนสวน กล้ามแขนที่ยกจอบอย่างแข็งแรง แววตาคมที่เหลือบมองเธอในตอนกลางวัน ทั้งหมดนั้นวนเวียนไม่ยอมเลือนหาย ปลายนิ้วเรียววางบนต้นขาของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ความว่างเปล่าที่เกาะกินในอกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ร้อนแรง ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย ทุกครั้งที่จินตนาการถึงมือหนาของใครอีกคนที่ไม่ใช่สามี ความรู้สึกยิ่งชัดเจนและเกินจะกดข่ม พลอยชมพูขบเม้มริมฝีปากแน่น เสียงลมหายใจถี่กระชั้นขึ้น เธอรู้สึกผิดแต่ก็ไม่อาจห้ามหัวใจและเรือนกายที่โหยหาสัมผัสอันเร่าร้อนได้อีกต่อไป ความเหงาที่สุมอยู่ในใจนานปีเหมือนกำลังแปรเปลี่ยนเป็นไฟปรารถนาอย่างช้าๆ จนเธอแทบจะทนไม่ไหว เธอปล่อยให้ร่างกายไหลไปตามแรงโหยหาที่สะสมมานาน แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! นิ้วเรียวกระแทกเข้าออกในช่องทางคับแคบจนเกิดเสียงเฉอะแฉะชัดเจน สะท้อนก้องไปทั่วห้องรับแขกเงียบงัน ดวงตาเธอปิดแน่น แก้มแดงจัด ริมฝีปากสั่นพร่าเมื่อเสียงครางหลุดออกมาเบาๆ “อ๊ะ…เชิด…อื้อออ…” พลอยชมพูเรียกชื่อคนสวนโดยไม่รู้ตัว ความทรมานในใจระบายออกมาเป็นเสียงหวามไหวที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เพราะคิดว่าในบ้านไม่มีใครอยู่นอกจากเธอและเชิด อีกอย่างตอนนี้ก็ดึกมากแล้วเชิดคงหลับไปนานแล้ว เธอจึงกระแทกนิ้วเข้าใส่ร่องเสียวของตัวเองด้วยความเร่าร้อน โดยที่ไม่กลัวว่าจะมีใครมาเห็น แต่พลอยชมพูหารู้ไม่ว่าที่มุมมืดนอกหน้าต่างร่างสูงใหญ่ของเชิดยืนนิ่ง ดวงตาคมจับจ้องทุกอิริยาบถของคุณนาย เขาเห็นเธอตั้งแต่เธอเดินลงมาจากห้องนอนในชุดนอนบางๆ เห็นตั้งแต่แก้วไวน์แก้วแรก กระทั่งถึงภาพตรงหน้าที่เธอกำลังปรนเปรอตัวเอง พร้อมเสียงครางเรียกชื่อเขาอย่างหวานพร่า หัวใจเชิดเต้นแรงราวกับจะระเบิด เขากำหมัดแน่น พยายามข่มความปรารถนาที่กำลังเดือดพล่าน แต่ยิ่งฟังเสียงเฉอะแฉะประกอบกับเสียงหอบครางที่เอ่ยชื่อเขาซ้ำๆ ยิ่งเหมือนถูกเชื้อไฟสุมทับเข้าไปอีก แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! เสียงหอบหายใจของพลอยชมพูถี่เร่งขึ้นตามแรงนิ้วที่กระแทกเข้าออกร่องเสียวไม่หยุด ดังแข่งกับเสียงหัวใจเธอเองที่เต้นแรงจนแทบทะลุอก ร่างบางบิดส่ายไปมา ใบหน้าซุกลงกับพนักโซฟาอย่างหมดสติยั้ง “อ๊ะ…อ๊าา…เชิด…เชิด” เสียงครางพร่าเรียกชื่อเขาหลุดลอดออกมาเป็นระยะ ยิ่งทำให้ความร้อนรุ่มในกายเพิ่มทวีคูณ เชิดยืนนิ่งอยู่ตรงเงามืด ปลายเท้าแทบจะก้าวออกไปหาเธออยู่แล้ว แต่ก็เลือกข่มใจให้หยุดอยู่กับที่ เขาจ้องมองร่างอวบสวยที่กำลังหลงลืมตัวตรงหน้า ภาพคุณนายผู้สูงศักดิ์ที่มักเก็บกิริยามีมาด บัดนี้กลับกำลังครางเรียกชื่อคนสวนอย่างเขา มันทำให้เลือดในกายเดือดพล่านยิ่งกว่าไฟ ร่างบางกระตุกเกร็งถี่ๆ ความเสียวซ่านพุ่งทะยานขึ้นสูงสุด น้ำหวานทะลักรินเปื้อนปลายนิ้ว พลอยชมพูเงยหน้าร้องเสียงหลง ลมหายใจสะดุดขาดห้วงก่อนจะปลดปล่อยอย่างรุนแรงจนทั้งร่างสั่นสะท้าน เธอทรุดลงนอนแผ่กับโซฟา มือเล็กยังสั่นไหวไม่หาย เชิดกำมือแน่น สายตาคมวาวด้วยความหื่นกระหาย เขากัดกรามข่มแรงปรารถนาที่แทบจะพุ่งทะลักออกมา แต่ก็ยังเลือกซ่อนตัวอยู่ในเงามืด รอจนเสียงหอบของเธอค่อยๆ แผ่วลงและร่างนั้นหลับใหลไปด้วยความอ่อนล้า เชิดก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาเข้าใกล้โซฟา ร่างสูงใหญ่อยู่เหนือเรือนกายที่หลับใหลอย่างหมดแรงของคุณนาย ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วร่างที่ยังคงเผยอเรียวขาเล็กน้อย เสื้อนอนบางเบาร่นขึ้นจนเห็นความเย้ายวนที่ยังเปียกฉ่ำไปด้วยร่อง รอยจากการปลดปล่อยเมื่อครู่ ลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเมื่อได้กลิ่นหอมหวานผสมกลิ่นไวน์ที่อบอวลอยู่รอบกายหญิงสาว เชิดทรุดตัวลงตรงหว่างขา ดวงตาคมแพรวพราวด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจข่มได้อีกต่อไป เขาไม่รีรอรีบโน้มหน้าเข้าไปซุกกับความนุ่มนวลตรงเนินเนื้ออวบอูมทันที ลิ้นหนาตวัดเลียช้าๆ ไปทั่วร่องรักที่ยังฉ่ำเยิ้ม แผล็บ! แผล็บ! แผล็บ! เสียงเลียดังสะท้อนเบาๆ ในความเงียบ พลอยชมพูสะดุ้งทั้งที่ยังไม่ตื่นเต็มตา ร่างกายตอบสนองโดยอัตโนมัติ ขาเรียวขยับบิดเล็กน้อยพร้อมเสียงครางพร่าหลุดออกมาในยามหลับ “อื้ออ…” เชิดกดใบหน้าแนบแน่นลงไป ลิ้นซอกซอนลึกขึ้นทุกที รสชาติหวานล้ำทำให้เขาแทบคลั่ง ยิ่งเลียยิ่งหยุดไม่ได้ มือหนา ยกขึ้นแยกเรียวขาออกกว้างกว่าเดิม ก่อนจะเร่งจังหวะการตวัดลิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนร่างบางสั่นสะท้านแม้ในห้วงนิทรา แจ๊ะ! แจ๊ะ! แผล็บ! แผล็บ! พลอยชมพูสะท้านเฮือกเมื่อปลายลิ้นหนากระแทกรัวลึกถี่รัวไม่หยุด เสียงเฉอะแฉะก้องสะท้อนในความเงียบ ร่างบางบิดส่ายด้วยแรงเสียวที่พุ่งทะยานอย่างไม่เคยสัมผัสมาก่อน จนเสียงครางพร่าหลุดลอดริมฝีปากออกมาไม่ขาดสาย “อ๊ะ…อ๊าาา” เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้นด้วยความงุนงง แต่ทันทีที่ภาพตรงหน้าปรากฏชัด หัวใจพลอยชมพูแทบหยุดเต้น