ตอนที่ 3

รุ่งเช้าแสงแดดอุ่นส่องลอดผ่านผ้าม่านห้องนอน พลอยชมพูสะดุ้งตื่นจากความฝัน เมื่อคืน ร่างกายยังอ่อนแรงจากความวาบหวามที่เธอมอบให้ตัวเอง เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา วีรภัทร์สามีของเธอกำลังสวมสูทเรียบร้อย เตรียมเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด เขาก้มลงโน้มหน้ามาจูบเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ “ฉันคงกลับมาอีกหลายวันนะชมพู ดูแลตัวเองด้วย” เขาพูดเสียงเรียบ แล้วกดจูบซ้ำที่ริมฝีปากเธอเพียงแผ่วเบา จูบที่แสนสุภาพแต่ขาดความเร่าร้อน พลอยชมพูพยายามยิ้มตอบ แต่ในอกกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เธออยากให้เขาอยู่ต่อ อยากได้อ้อมกอดที่มากกว่านี้ แต่สิ่งที่ได้มีเพียงแค่การจูบลาในฐานะภรรยาที่เขาฝากไว้ “ขับรถดีๆ นะคะ” เธอบอกเขาเสียงหวาน แต่ดวงตากลับหม่นลึก ไม่นานก็ได้ยินเสียงรถที่แล่นออกไป ทิ้งเธอให้อยู่บ้านเพียงลำพังอีกตามเคย พลอยชมพูกับวีรภัทร์แต่งงานกันมาห้าปีสามีของเธอก็เป็นอย่างนี้มาตลอด เขาบ้างานมากแถมเรื่องบนเตียงก็ไม่ได้เรื่องอีก ช่วงปีสองปีแรกที่แต่งงานกันเธอกับวีรภัทร์อยากมีลูกมาก แต่ตอนนี้พลอยชมพูเลิกคิดเรื่องลูกไปแล้ว แต่เรื่องบนเตียงเธอยังโหยหาอยู่ตลอดเวลา แต่สามีก็ไม่สามารถเติมเต็มให้เธอได้ หลังจากสามีออกจากบ้านไปสักพัก พลอยชมพูก็ลงมาข้างล่าง พอดีเจอแม่บ้านกำลังเก็บข้าวของใส่กระเป๋า “คุณนาย ดิฉันขอกลับบ้านต่างจังหวัดสักสองสามวันนะคะ แม่ไม่สบาย” “อืม...ไปเถอะ” พลอยชมพูพยักหน้าอนุญาต พร้อมทั้งบอกแม่บ้านเสียงเบา เธอไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ทันทีที่ประตูบ้านปิดลง เธอก็รู้สึกได้ถึงความเงียบวังเวงที่ปกคลุมทั้งคฤหาสน์ ตอนนี้บ้านทั้งหลังเหลือเพียงเธอและเชิด คนสวนหนุ่มร่างกำยำเพียงสองคน พลอยชมพูยืนรับลมอยู่ริมหน้าต่างห้องรับแขก เธอบังเอิญเห็นคนสวนกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่กลางแดด กล้ามแขนเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อที่สะท้อนกับแสงแดดตอนเช้า เธอยืนมองเขาอยู่อย่างนั้นราวกับต้องมนตร์ จังหวะที่เชิดเงยหน้าขึ้นมา ทำให้สายตาคมดุของเขาสบเข้ากับเธออย่างบังเอิญ พลอยชมพูหัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา ความทรงจำเมื่อคืนที่เธอจินตนาการถึงคนสวนหุ่นล่ำขณะกำลังช่วยตัวเองยังติดตรึงอยู่ในใจ และตอนนี้บ้านทั้งหลังมีแค่เธอกับเขา ไม่มีสามี ไม่มีแม่บ้าน ไม่มีใครสักคนมาคอยขวางกั้น เพียงแค่คิดถึงความจริงนี้ ความร้อนรุ่มก็แล่นวาบไปทั่วร่าง ทันใดนั้นพลอยชมพูก็เดินออกไปที่สวนราวกับมีแรงดึงดูด แดดยามเช้าส่องลอดผ่านเรือนยอดไม้ กลิ่นดินชื้นและกลิ่นหญ้าเพิ่งตัดลอยอบอวลไปทั่ว พลอยชมพูสวมเพียงชุดอยู่บ้านบางเบา เดินทอดกายออกมาช้าๆ สูดอากาศยามเช้าในสวนกว้าง เสียงน้ำจากสายยางฉีดน้ำดังอยู่ไม่ไกล ร่างกำยำของเชิดกำลังรดน้ำต้นไม้ กล้ามแขนแกร่งเกร็งชัดใต้แสงแดด เหงื่อเม็ดเล็กไหลอาบผิวคล้ำจนแวววาว เธอหยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ เชิดเงยหน้าขึ้นพอดี ดวงตาคมกริบสบเข้ากับเธอ สายตานั้นทำให้พลอยชมพูรีบเบือนหน้าหนี แต่สองแก้มกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ออกมาเดินเล่นเหรอครับ…คุณนาย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ขณะเขายกมือขึ้นเช็ดเหงื่อจากหน้า ผาก สายตายังไม่ละไปจากเรือนกายบอบบางที่ยืนอยู่ไม่ไกล “ก็…แค่อยากออกมาสูดอากาศบ้าง” พลอยชมพูพยายามฝืนยิ้มบาง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยยิ่งทำให้ตัวเองใจเต้นแรงกว่าเดิม เชิดวางสายยางลง ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนระยะ ห่างค่อยๆ ถูกกลืนหายไป เหงื่อที่ไหลอาบกายและกลิ่นกายสดชื่นจากการทำงานกลางแดดแทรกเข้ามาในจมูกเธอ หัวใจพลอยชมพูเต้นแรงไม่เป็นส่ำ เธอถอยหลังเพียงครึ่งก้าว แต่กลับสะดุดกับแคร่ไม้เล็กๆ จนเกือบล้ม เชิดเอื้อมมือใหญ่คว้าข้อมือเธอไว้ทันที เชิดประคองร่างบางไว้มั่นจนพลอยชมพูไม่ล้ม ดวงตาคมยังจับจ้องใบหน้าสวยที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่เขากลับสูดลมหายใจลึก ข่มแรงปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่านในอก ก่อนจะปล่อยมือเธออย่างช้าๆ “เดินระวังหน่อยสิครับคุณนาย…สวนมันยังไม่แห้งดี เดี๋ยวจะลื่นเอา” เขาพูดเสียงทุ้มช้าๆ น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความอบอุ่น พลอยชมพูหลบสายตา ริมฝีปากเม้มแน่นเล็กน้อย “ขอบใจนะเชิด…ฉันแค่ไม่ได้ออกมาเดินนานแล้วเลยไม่ได้ระวัง” เชิดยกยิ้มมุมปากบางๆ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดบ่าเช็ดเหงื่อตัวเอง “คุณนายอยู่แต่ในบ้านคงเบื่อแย่ ออกมาคุยกับผมบ้างก็ได้ อย่างน้อยจะได้ไม่เหงา” คำพูดธรรมดาๆ แต่กลับทำให้หัวใจพลอยชมพูเต้นแรง เธอพยายามฝืนยิ้มและพยักหน้ารับ ขณะที่สายตาไม่กล้าสบกับเขาตรงๆ ยิ่งพอเธอเผลอเหลือบตาไปสบกับแววตาคมเข้มที่เหมือนมองลึกเข้ามาในใจ ความร้อนวูบวาบก็แล่นขึ้นทั่วกายทันที เธอรีบหลบสายตาอย่างรวดเร็ว แต่ในหูยังชัดเจนกับเสียงทุ้มพร่าของเขาเมื่อครู่ พลอยชมพูเดินกลับเข้าบ้านด้วยหัวใจที่สั่นไหวไม่หยุด ความร้อนรุ่มในอกทำให้เธอแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ภาพร่างกำยำของคนสวนยังวนเวียนอยู่ในหัว กล้ามแขนที่แข็งแรง ร่างสูงที่แผ่พลังดิบเถื่อนออกมา จนเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกโอบล้อมทั้งตัว เธอปิดประตูบ้านอย่างลนลาน พิงแผ่นหลังแนบกับบานประตูเพื่อพยายามควบคุมลมหายใจ แต่หัวใจกลับเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่ควรเกิดขึ้นนี้ทำให้แก้มเธอร้อนผ่าว ร่างกายยังคงสั่นน้อยๆ เหมือนเพิ่งผ่านเหตุการณ์บางอย่างที่เกินกว่าจะรับมือได้ “ไม่…ไม่ได้ เราจะคิดอย่างนั้นกับคนสวนไม่ได้” พลอยชมพูพึมพำกับตัวเอง พยายามสะกดกลั้นความ คิดฟุ้งซ่าน แต่ยิ่งเธอพยายามลบเชิด ออกจากหัว ภาพของเขากลับยิ่งชัดเจนขึ้น สายตาคมที่มองมาอย่างกล้าๆ ยั่วๆ รอยยิ้มมุมปากที่เหมือนรู้ทันว่าหัวใจเธอกำลังเต้นแรงเพราะเขา เธอรีบเดินขึ้นห้องนอน ปิดม่านลงอย่างรวดเร็ว ราวกับอยากกั้นโลกภายนอกเอาไว้ไม่ให้ล่วงรู้ความลับในใจ ร่างบางทิ้งตัวลงบนเตียง พยายามซุกหน้ากับหมอน เพื่อซ่อนสีหน้าที่แดงจัด และก็ได้แต่โทษหัวใจตัวเองที่เผลอหวั่นไหวไปกับคนสวนอย่างไม่ควรจะเป็น