กึด
“ พ่อ แม่ ครามมีคนจะแนะนำให้รู้จัก ”
“ หืม ใครกันตาคราม ”
ฉันยังคงยืนหลบทำใจอยู่ข้างหลังของคนตัวสูง เพราะไม่รู้ว่าควรทำหน้ายังไง ยิ้มยังไง หรือทักทายพวกท่านยังไงเพื่อที่จะไม่ดูน่าเกียจ เสียงผู้ชายวัยกลางคนที่ทุ่มต่ำทรงพลังและหนักแน่นตอบกลับครามมาทำเอาฉันแอบหวั่นใจเล็กๆเลย
“ ใครกันลูก ”
เอ๊ะ แต่เสียงนี้คุ้นจัง ฉันเลยขยับตัวออกจากด้านหลังของครามขยับไปยืนเคียงคู่กับกัน
*0*
“ คะ คุณน้า! ”
“ ว้าย! ชุดนี้เหมาะกับลูกสาวแม่จริงๆด้วย ”
หมับ
ในขณะที่ฉัน ครามแล้วก็คุณพ่อของครามกำลังยืนงงกับสถานการณ์ตรงหน้ากลับมีเพียงคุณน้าคะนิ้งที่ทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องปกติแล้วเดินเข้ามาสวมกอดฉันไว้
“ ทั้งสองรู้จักกัน? ”
หงึก หงึก
“ อย่าบอกนะคะว่าคุณน้าเป็นแม่ของคราม ”
“ ตายแล้วคุณน้าอะไรกันคะ ไหนเรียกคุณแม่สิคะหนูขนม ”
เดี๋ยวนะทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก ไวจนฉันงงไปหมดแล้ว
“ แม่ไม่คิดจะอธิบาย? ”
