“ใช่ พวกเฮียรู้ พวกเฮียเห็นทุกอย่างที่พริกหวานทุ่มเทให้มัน แต่ตอนนั้นไอ้กานต์มันโง่ไง พริกหวานให้โอกาสมันอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ ให้อีกครั้งครั้งสุดท้ายก็ได้”
“ครั้งสุดท้ายของพริกกับเฮียกานต์มันมีมาหลายรอบแล้ว หลายรอบจนพริกอายตัวเองเลยนะค้า... พริกสมเพชตัวเองมากเพราะพริกรักเฮียกานต์จนไม่ลืมหูลืมตา ทุกครั้งที่ให้โอกาสก็หวังว่าเฮียกานต์จะดีขึ้น จะเห็นว่าพริกสำคัญที่สุด จะรักแค่พริกคนเดียว ใจดีกับพริกแค่คนเดียวและไม่เห็นพริกเป็นของตาย ทุกครั้งที่ให้โอกาส... พริกมีความหวังตลอด แต่ก็... พังตลอดเลยค่า เฮียกานต์ทำพังทุกรอบ”
“...” วงเหล้าเงียบกริบเมื่อพริกหวานเล่าความรู้สึกที่อยู่ในใจ
เธอมองการินด้วยสายตาหม่นหมองก่อนจะยิ้มเศร้าและพูดว่า “เรื่องของพริกกับเฮียกานต์เป็นอดีตไปแล้ว อดีตที่ยาวนานมาก ๆ ตอนนี้พริกไม่ใช่เด็กน้อยที่รักและเทิดทูนเฮียกานต์คนนั้น ไม่ใช่คนที่จะวิ่งไปบังกระสุนให้เขาเหมือนวันวา
