สามเดือนต่อมา
วันนี้ฉันขายหม่าล่าอยู่ที่เดิม ตอนนี้ก็หกโมงเย็น ลูกค้าเพิ่งจะซาลงเมื่อกี้เอง ของที่เตรียมมาก็ใกล้หมดเต็มที
“ไงจ๊ะน้องพริก ขายดีไหม” เสียงที่ไม่ได้ยินมานานเอ่ยทักทำให้ฉันหันไปมอง
“ก็ดี” ฉันตอบเสียงห้วน กับผู้หญิงคนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องดีด้วย ฉันอยากตบมันตั้งแต่ที่มันให้คนมาทำร้ายอาอี้
“แหม ไม่ได้เจอกันตั้งนาน หยาบขึ้นเยอะเลยนะ” คนพูดบิดยิ้มมุมปาก
“ทำไม มาเนี่ยจะซื้อของหรือจะอะไร” ฉันจ้องหน้าหาเรื่อง มาดิฉันกลัวที่ไหน
“กูก็จะมาถามว่าหน้ามึงต้องด้านเบอร์ไหนถึงได้สร้างเรื่องไว้ขนาดนั้น ต่อหน้ากูมึงตีหน้าเนียนเก่งนักนะ”
พูดแบบนี้อีพริกก็ขึ้นสิวะ “ขอโทษทีนะ ประโยคเมื่อกี้เคยถามตัวเองหรือยัง แล้วเรื่องที่รู้มาอะรู้ดีแค่ไหน มึงรู้ความจริงหรือฟังแค่จุดที่มึงอยากฟัง ความจริงคือกูมาก่อนมึงหรือเปล่า มึงไหมที่หน้าด้าน แล้วยังหน้าด้านกว่าเดิมตอนเลิกกันพูดไปทั่วว่าทนเฮียกานต์ไม่ได้เพ
