เป็นอาทิตย์แล้วตั้งแต่คืนนั้นที่เจ้าขาทำเรื่องไม่น่าให้อภัยลงไป เจ้าขาพยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนที่สุด หลบเลี่ยงทุกอย่างที่จะทำให้เจอกับท่านรองประธานอย่างเตมินทร์ได้ ดีที่ปกติก็ไม่ได้มีอะไรให้ต้องไปยุ่งเกี่ยวกันอยู่แล้ว แถมได้ยินมาว่าช่วงนี้อีกคนติดประชุมอย่างหนักจนแทบไม่ได้เข้าห้องด้วยซ้ำ
เช้าวันนั้นที่เจ้าขารู้สึกตัวขึ้นมาได้ ก็รีบจัดการตัวเองแล้วออกมาจากคอนโดนั้นอย่างเร็วที่สุดแม้ขาจะสั่นจนเดินแทบไม่ไหวก็ตาม ใครจะคิดว่าคืนแรกเตมินทร์จะจัดหนักจนเกือบเช้าขนาดนั้น หลังจากนั้นที่ไม่ได้มีการติดต่ออะไรอีกเจ้าขาก็สบายใจไปว่าคนอย่างเตมินทร์คงไม่คิดอะไรมาก เจ้าตัวน่าจะผ่านเรื่องแบบนี้มาจนชินแล้วก็ได้ เจ้าขาไม่ได้อยากได้การรับผิดชอบอะไรหรอก แค่กลัวจะโดนโกรธจนทำงานต่อไม่ได้ก็เท่านั้น
นึกย้อนกลับไปทีไรก็ละอายใจจนอยากขยุ้มหัวตัวเอง แค่กลิ่นนั่นที่มานึกได้ทีหลังว่าเหมือนกลิ่นเจ้ามูนทำเอาเจ้าขาเคลิบเคลิ
