เจ้าขาที่กำลังเดินไปที่แผนกตามปกติได้แต่สงสัยในท่าทางและสายตาของคนที่ผ่านไปมาเช้านี้ มันไม่ใช่สายตาชื่นชมหรือเป็นมิตรแต่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามในแบบที่เจ้าขาไม่เข้าใจ ชีวิตที่ไม่เคยไปยุ่งกับใครทำไมถึงมีคนไม่ชอบได้เยอะขนาดนี้กัน
แต่เพราะความชินชาที่มีมานานแล้วเจ้าขาเลยไม่อยากเก็บมาใส่ใจนัก ใครจะรักจะเกลียดเจ้าขาคงไปบังคับไม่ได้ ร่างบางเดินมาจนถึงโต๊ะที่ทำงานยังไม่ทันได้นั่งดีอิงฟ้าที่เหมือนรอเจ้าขาอยู่ก็รีบเดินเข้ามาหาทันที
“เจ้าขา โอเคมั้ย”
“พี่อิง มีอะไรรึเปล่าคะ หนูเห็นทุกคนมองแปลกๆ”
เจ้าขาตัดสินใจถามตรงๆเมื่อเห็นท่าทางเป็นกังวลของรุ่นพี่ ถ้าเป็นคนนี้อย่างน้อยเจ้าขาก็สบายใจได้เพราะอิงฟ้าไม่เคยเกลียดเธอ
“นี่เจ้าขายังไม่รู้เหรอ งั้นตามพี่มาที่ห้องชงกาแฟก่อนค่ะ”
“มีเรื่องอะไรเหรอคะพี่อิง”
“ก่อนจะเล่าพี่ขอถามอะไรเราก่อนได้มั้ยคะ”
อิงฟ้าทำหน้าลำบากใจเพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้าขา แ
