บางอย่างที่กำลังคลอเคลียตรงใบหูรบกวนการนอนของเจ้าขาจนต้องขยับตัวหนีด้วยความรำคาญ แต่ไม่ว่าจะหนีไปทางไหนก็ยังไม่พ้นจากลิ้นเล็กๆที่ไล้เลียจนชื้นแฉะ เจ้าขาต้องปรือตาขึ้นมา สมองประมวลผลด้วยความง่วงงุนขั้นสุดก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองนอนอยู่บ้านของเตมินทร์
“พี่เต...อ้ะ เจ้ามูน! นี่แกเป็นแมวบ้านนี้เองเหรอเนี่ย”
เจ้าขาที่เตรียมต่อว่าคนก่อนกวนกลับต้องถดตัวขึ้นมามองอย่างแปลกใจเมื่อแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาจากภายนอกทำให้เห็นว่าตัวการคือเจ้ามูนที่หายหน้าหายตาไปนานนั่นเอง
“เมี๊ยว”
“อื้อ ไม่ได้นะ ลงไปนอนข้างล่างเลย พี่เตไปไหนนะ”
เจ้าขาดุเจ้าเหมียวที่กำลังจะปีนขึ้นมาบนอก ก่อนจะหันมองไปรอบห้องด้วยความสงสัยเพราะอีกคนเคยนอนอยู่ข้างๆ เวลาที่ยังไม่เช้าแบบนี้เตมินทร์จะลุกไปไหนได้
“เดี๋ยว อ้ะ เจ้ามูนทำอะไรเนี่ย”
ไม่ทันได้ลุกออกไปตามหา เจ้ามูนที่ปีนขึ้นมาบนอกสำเร็จก็ทำให้ต้องดุออกมาอีกครั้ง เมื่อเจ้าขนฟู
